Tagarchief: El Blanquito

ANDERS ANDRÉS

Deze weken herplaatsen wij met enige regelmaat oude posts over Andrés ‘El Blanquito’ Iniesta, die onlangs zijn afscheid van Barcelona heeft aangekondigd. Deze dateert alweer van 2011 en is geschreven door oud-scribent De Catalaan.

Stel: een jaar of elf geleden was je er heilig van overtuigd dat de millenniumwisseling een einde zou maken aan de geordende samenleving zoals jij die kende. Je was groot voetballiefhebber en, ondanks je leeftijd van een jaar of twintig, fan van George Best. Je besloot George’s hoofd over je gehele rug te laten tatoeëren; het was namelijk te groot voor je schouderblad en op je borstkas pronkte al de weelderige haardos van John de Wolf. Jullie, jij John en George, werden dikke vrienden.

Genieten van deze schizofrene vriendschap kon je helaas niet lang. Naast George’s hoofd incorporeerde je immers ook zijn levensstijl. Het beetje geld dat je bezat, spendeerde je in een mum van tijd aan drank, drugs en hoeren. De rest ging op aan domme dingen. “Geen nood”, dacht je nog. De millenniumbug zou het geld, jouw redenatie volgend, anders evenwel klokslag 2000 digitaal vernietigd hebben. Maar helaas… de wereld draaide door. Toch maar goed dat je voor de zekerheid een plekkie had gereserveerd bij de padvinders van de FARC, Tamiltijgers, Mujahideen en het Vaticaan. Je wilt toch wat te kiezen hebben na zo’n financieel fiasco, nietwaar?

Je keuze viel uiteindelijk op de Tamiltijgers. Het zinde je echter niet dat deze tijgerpadvinderij je na tien en een half jaar nog steeds als welpje behandelde en je besloot terug te keren naar Europa. Zo kon het dat je in de zomer van 2010 op een Italiaans strand El Blanquito tegen het vege lijf liep, zonder te weten wie je voor je had. Je accepteerde zelfs een potje 1 tegen 1. En, ofschoon volledig geknipt en geschoren, dacht je, als je ‘m zo zag zitten, naderhand nog steeds: “Die moet ik toch kunnen hebben, ook al is-ie wereldvoetballer van het jaar!”

Advertenties

WEEKENDPOST: El Blanquito (Andrés Iniesta)

Een week vol cultfiguren doet de ware voetballiefhebber toch weer verlangen naar de pure klasse. De CL-finale bracht ons gelukkig zowel qua winnaar als kijkspel in vervoering. De magistrale Messi bekroonde een bij vlagen subliem optreden met een onwaarschijnlijkend doelpunt. Met dat muizekopje nota bene! Een kopbal die slechts is voorbehouden aan de geniale linkspoot. Herkenbaarheid in ogenschijnlijke tegenstrijdigheid. Voetblah meent zich een soortgelijk briljant hoofdstuk te herinneren van het WK 1974, geschreven door De Kromme.

Onze enige vaderlandse vertegenwoordiger zal nog vaak worden gesard met Joris Eto’o Driepunter. Maar Voetblahs absolute held is Andrés Iniesta die tussen en langs de Mancunians dartelde als een parel tussen de zwijnen. Dit van vorm blakende bleekgezicht behandelt, nee streelt en kust de bal zó teder en naturel, dat al het andere daarbij vergeleken koel, knullig en gekunsteld lijkt. Evenknie – plus brein en voeten van – Xavi daargelaten,  zelfs toch erkende en soms zelfbenoemde raspaarden als Roonyaldo en Berbatov verbleken bij El Blanquito. En dat wil toch wat zeggen!

Andrés voelde zich zo superieur dat hij soms zich liet verleiden tot acties die zelfs voor hem tot mislukken waren gedoemd. Maar wat was ie goed!! Zijn bleekheid zou een familietrek zijn van moeders kant. Mooi is dat. Een kleine, timide, maar toch al wat oud ogende jongeman die in volstrekte tegenstelling tot zijn letterlijk bleke uitstraling schittert, schijnt en glanst door zijn sprankelende spel. Wat zou het schitterend zijn geweest als we woensdagavond na een geniale actie van zoonlief een shot hadden gekregen van zijn moeder (laat haar in hemelsnaam nog leven!) wier verbleekte gezicht gaat stralen in het licht des aanschijns van zóveel dierbare scheppingsdrang!