Tagarchief: emotie

IK WIL WEER IN DISCUSSIE MET DE SCHEIDS

publieksspelerSinds ruim een jaar is het not done om nog tegen scheidsrechters en grensrechters te ageren. Eigenlijk mocht het al niet, maar tegenwoordig kun je met goed fatsoen geen scheidsrechter meer in ter discussie stellen tijdens de wedstrijd. En terecht. Meer dan ooit verdienen scheidsrechters het om te worden beschermd door de spelers. Terwijl ze er juist zijn om de spelers te beschermen. De goeden leiden onder de kwaden en dus kun je niets meer tegen een scheids zeggen. En dat is soms best moeilijk.

Sport is emotie, dat klopt. Maar wanneer je wordt benadeeld, vlieg je die persoon niet zomaar aan. Ook niet op een voetbalveld. Maar dat je iemand op een redelijke manier wilt proberen te overtuigen van een andere gedachte, is een logische en legitieme reflex. En soms heb je te accepteren dat het niet lukt. Maar je moet iemand altijd kunnen aanspreken op, in jouw ogen, foute beslissingen. Helaas is het richting scheidsrechters steeds moeilijker en dat is een slechte zaak. Afgelopen zaterdag zag ik een scheidsrechter twee keer potsierlijk, en door alle spelers op het veld geconstateerd en onderschreven, in de fout gaan. En dan moet je verhaal kunnen halen.

Want ook de scheidsrechter heeft er baat bij als hij op een constructieve manier op zijn fouten wordt gewezen. Maar hoe doe je dat? Het liefst ga je een gesprek aan met de man. Maar die reageert, waarschijnlijk uit angst, zeer defensief. Verplicht daarom de scheidsrechter om uit te leggen waarom hij fluit in bepaalde situaties. Natuurlijk moet dat geen gemeengoed worden, want dan wordt het een oeverloos gedelibereer. In sommige, delicate en discutabele situaties kan het echter een hoop kou uit de lucht halen. Dan creëer je wellicht begrip en ontstaat minder agressie. En misschien kunnen we dan naar een situatie waarin we onze onenigheid weer durven tonen. Op een acceptabele wijze uiteraard. Niets ten nadele van alle goedbedoelde oproepen en symbooluitingen, maar zou dit zou pas echt getuigen van respect voor alle betrokkenen.

– Ook gaan fluiten? Hier kun je zo’n mooi pakje kopen http://kleding.aanbodpagina.nl/carnaval-scheidsrechter-kostuum

Advertenties

HOE WIJ HET BELEEFDEN (kampioenschap Noordwijk 2010/’11)



Meestal zie je een kampioenschap of een belangrijke wedstrijd door de ogen van of als toeschouwer. Via een tv of radio. Vanaf de tribune of langs de lijn. Daarna moeten we het doen met wat obligate vragen van een journalist, waarop de speler een berg clichés te berde brengt om zijn blijdschap te tonen. Nu ik zelf in het veld heb gestaan, snap ik overigens die clichés wat beter. Want ze gaan allemaal op.

Zaterdag voetbalde Allard een wedstrijd waarbij 6500 mensen langs de lijn stonden. Noordwijk – Quick Boys. Om het kampioenschap in de hoofdklasse A. De oudste derby in het amateurvoetbal deed Spakenburgs aan. Ook die speelde Allard ooit. Maar die was toch anders. Hier stond meer op het spel. Namelijk niet de eer van het dorp, maar een ticket naar de Topklasse.

Bij zo’n wedstrijd ga je automatisch andere dingen doen. Je let wat meer op je eten, gaat wat vroeger naar bed.  Je verzamelt op een andere plek. De blikken in de kleedkamer staan anders. Er wordt met meer precisie getapet. De bespreking duurt langer. Je strikt je veters wat beter. Tijdens de wedstrijd lijkt de tijd sneller te gaan. Alles beleef je in een roes. Je wordt toegejuicht, maar ook uitgescholden. Voor je het weet is het rust. De peptalk hoor je allang niet meer. De tweede helft gaat zo niet nog sneller. Moordend tempo. Zwevend tussen hoop en vrees. Het voetbal wordt er niet beter op. Inmiddels is de spanning langs de kant niet te houden. Verlengen. Slijtage. Bal naar elkaar over proberen te spelen. En dan. Lukt er eindelijk een combinatie: 1-0! Het gejuich.  Aan de andere kant de stilte. Nog 15 minuten. Billen knijpen. Lippen bijten.Vrouwen en kinderen eerst. Door het oog van de naald. Twee keer zelfs. Het fluitsignaal. Ontlading. We zijn kampioen! Besef het nog steeds niet…