Tagarchief: gertjan verbeek

De gevoelstemperatuur van Ronald Koeman en Gertjan Verbeek

WEEKEND-mazurosneeuwvlokje-248x300Je kunt er niet omheen, het gaat Sneeuwvlokje voor de wind. Met in zijn kielzog Feyenoord. Want vrij algemeen wordt aangenomen dat Ronald Koeman de katalysator is van de ongekende populariteitsboost waaraan de stadionclub ten prooi is gevallen. Het mooie is dat ze het beide heel goed konden gebruiken. Om Ronald werd nog niet zo heel geleden al dan niet besmuikt gegniffeld. Zijn affiniteit met de spoorwegen was een geliefkoosd mikpunt van spot en er werd alom getwijfeld aan zijn trainerscapaciteiten. Gebrekkige communicatie en een warrig selectiebeleid waren de voornaamste verwijten aan zijn adres. Ook ik deed daar vrolijk aan mee, ook al omdat mijn sympathie meer uitging naar broeder Erwin. Dat is eigenlijk nog steeds zo, maar inmiddels is wel onmiskenbaar gebleken dat zowel Ronalds voetbal- als trainerscarrière een hogere vlucht hebben genomen dan die van broerlief. En de laatste zal de eerste zijn om dat te beamen.

Ook Feyenoord was nog maar kort geleden een van de vele lachertjes die het Betaalde Voetbal rijk is. Frappant genoeg was in die periode Gertjan Verbeek een van de trainers, maar verhoogde nu juist Feyenoords malaise diens populariteit. Verbeek was toentertijd op trainersgebied de positieve tegenpool van Ronald Koeman. Trainingsbeest en vakidioot versus improvisatie en losse pols. De een voer blind op herhalen en inslijpen, de ander vertrouwde blindelings op zijn instinct en imposante spelerscarrière. Waarin beiden misvatten en doorsloegen, maar Gertjan toch met de waardering en sympathie ging strijken. Wie toen zijn geld op een meer florissante carrière van de jongste Koeman had gezet, was voor gek verklaard. Zeker door mij.

Maar goed dus dat ik geen psychiater ben geworden, al heb ik wel in menig gekkenhuis rondgelopen. Want ziet hoe thans Ronald triomfeert en Gertjan desespereert. ‘Nimmer’, zal ie zelf vurig betogen, maar wij weten beter. Waar Sneeuwvlokje zelfs deze gure oostenwind mee heeft, daar ondervindt Gertjan de tegenwind. Terwijl ze toch dezelfde kant op willen. Natuurlijk spelen succes en resultaten een belangrijke rol, maar toch. Ronald is het biggetjesimago definitief voorbij, Gertjans aureool van ijzervreter is aan slijtage onderhevig. Ronalds 50e verjaardag was voorpaginanieuws, trending topic en ja hoor, ook de wereld draaide even door. Gertjan Verbeek en Ronald Koeman 66475Hij wist zelfs te ontroeren, althans met vrouwlief op de achtergrond, en heeft geen secretaresse meer nodig. Schade, schande, wijs, weet je wel. Gertjan zou je een secretaresse gunnen, al was het maar voor de administratie van al die bouwklusjes.

Maar het is duidelijk, de rollen zijn omgekeerd. Voor Gertjan geen internationaal treinverkeer, maar een enkeltje Heerenveen binnen afzienbare tijd. Vermoed ik. En Sneeuwvlokje? Die dwarrelt nu zelfs voor mijn ogen. Niemand die er nog aan twijfelt – Ronald zelf voorop – dat hij op termijn mag bouwen aan een nieuw dreamteam in Barcelona. Maar eerst laat ie de confetti in vlokjes neerdalen op de Coolsingel. Want wie eenmaal in de winning mood is, krijgt zelfs dát voor mekaar.

Ps. Wat meer linkjes deze keer, maar zeker met dit weer de moeite waard om rustig te lezen en te bekijken.

Sneeuwvlokje leenden we even van onze gewaardeerde blogbroeder http://www.doordebenen.nl/

– De persconferentie komt van FCUpdate.nl

BROMMERBOY FALKENBURG HEEFT WEER VOETBALPLEZIER

cardosoHondaScoopy87Voetballers die er een beetje verloren bij lopen in de wereld waar de Playstation en de te grote sportauto veelal de boventoon voeren, kunnen altijd op mijn sympathie rekenen. Edouard Duplan die Spinoza en Jacques Brel liefheeft, Viktor Fisscher die Brett Easton Ellis verkiest boven GTST. Vanuit datzelfde idee was het ook in 2009 dat bij Sparta een bovengemiddeld getalenteerde middenvelder mij positief opviel. Zoon van een hoogleraar hematologie en zelf gymnasiast met een voorliefde voor de klassieke talen. Dat Erik Falkenburg in zijn vrije tijd ook nog eens op een Honda Scoopy door het Zuid-Hollandse platteland tufte om alles eens goed op een rijtje te zetten, deed zijn status alleen maar goed.

Hij vond in 2010 de gewenste stap omhoog, eerder nog dan zijn beste maatje bij Sparta, Kevin Strootman. AZ moest de voorbode worden van een mooie voetbaltoekomst. Maar mooiboy Falkenburg zag zichzelf al snel voorbij gestreefd door lelijk eendje Strootman. En waar laatstgenoemde nu het chagrijnige gezicht van PSV en Oranje vormt, daar liep Falkenburg vast in goede bedoelingen en gebrek aan scorend vermogen. Met een nieuw en hip kapsel wist de Leidenaar zich weer voor eventjes terug op de Alkmaarse apenrots  te vechten, maar kennelijk was dat voor Gertjan Verbeek dan weer niet authentiek genoeg.

En dus haalde Erik Falkenburg deze winter zijn Honda Scoopy van het slot, zette een helm op en tufte van Alkmaar naar Nijmegen. Daar vond de gevallen belofte een elftal dat momenteel onder leiding van Alex Pastoor een zeer degelijk seizoen draait en met hem en Ruud Boymans net wat extra stootkracht in de voorhoede binnenhaalde. Met een frisse korte coupe bewees Falkenburg afgelopen zondag het voetballen nog niet verleerd te zijn. Met een knappe individuele actie en een slimme schuiver erik-falkenburg(nec)(1)in de korte hoek besliste de brommerboy de subtopper tegen FC Utrecht. Naar verluidt schalde na afloop Herman van Veen door de NEC-kleedkamer. “Als hij kon toveren, kwam alles voor elkaar.”

De schitterende Honda Scoopy komt van scoopyclub.org

– Het frisse koppie van Falkenburg is afkomstig van http://www.soccernews.nl

HOE AUTHENTIEK WIL JE ZIJN, GERTJAN VERBEEK?

publieksspeler

Gertjan Verbeek zegt over het algemeen intelligente dingen over voetbal. Omdat hij dat altijd op de bekende nukkige manier doet, vinden veel mensen hem authentiek. Recht voor zijn raap. Hij zegt tenminste wat hij denkt en durft af te wijken van dat wat de massa vindt en denkt. Het was dan ook niet verbazingwekkend dat hij het onzin vond om de nieuwe gedragscode van de KNVB te tekenen. Een opmerking van iemand die misschien wel lekker uniek is, maar die voorbijgaat aan de deuk die het voetbal bij niet-voetballers heeft opgelopen. Je kunt dit standvastig noemen, eigenlijk is het gewoon schijt hebben aan je voorbeeldfunctie.

Inmiddels zijn we enkele weken verder na het drama in Almere en zien we spelers massaal ageren tegen scheidsrechterlijke beslissingen. De roep om respect blijft, maar de daden, juist vanuit Zeist, blijven echter achterwege. Terwijl de posters hangen te vergelen achter ramen, houdt de bond protesterende spelers niet eens een kaart voor. Hoe kun je een voetbalbond serieus nemen die haar eigen beleid niet eens durft uit te voeren? Maar nog kwalijker is dat het nog steeds niet lukt om profvoetballers en trainers aan het verstand te brengen dat ze de sport almaar schade blijven toebrengen.

Gisteren vond de trainer van AZ het nodig om de scheidsrechter te betichten van warrig en inconsequent fluiten. Waarom? Nick Viergever neemt bewust een risico door op die manier een tackle in te zetten, dan kun je rood krijgen. Natuurlijk mag je het ermee oneens zijn, maar de toevoeging dat “we in Nederland watjes worden” is zinloos. Alsof Bas Nijhuis er persoonlijk verantwoordelijk voor is dat Nederlandse ploegen de Champions League niet meer winnen. Dit soort gedrag van de authentieke Verbeek werkt slechts contraproductief in een tijd waarin het voetbal juist samen moet werken om van binnenuit te veranderen.

MASTODONT VERBEEK BLIJKT EEN WATJE

kalusha

Nu al lijkt 2013 lijkt zich te ontpoppen als het jaar van de gevallen reputaties. Neerlands klefste schijnvertoning spatte plotsklaps uiteen toen Rafael probeerde de nepgrijns van Sylvies smoel af te meppen. In de marge viel echter nóg een voetbalrenommée van zijn voetstuk. Vorige week maakte AZ-trainer Gertjan Verbeek bekend dat hij onlangs van vermoeidheid de macht over het stuur verloren was. Met 120 kilometer per uur reed hij de vangrail in. “Maar ik kon doorrijden, ben zelfs helemaal niet gestopt,” voegde hij er stoer aan toe. Het mocht niet meer baten. Het was voor ons namelijk meteen kraakhelder: Gertjan Verbeek is een watje.

VerbeekJarenlang hebben we gedacht dat Gertjan Verbeek een stoere kerel was. Wat heet! Gertjan Verbeek was onze nationale krachtpatser. Heerlijk vonden we het om in de kroeg of sportkantine te filosoferen over de vraag wie sterker was: Superman, Batman of Gertjan Verbeek. We noemden hem zelfs liefkozend Rambo. Gertjan genoot stiekem best een beetje van zijn imago. Sterker nog, hij liet geen kans onbenut om het te versterken. Het liefst werd hij gefotografeerd in de vechthouding met bokshandschoenen aan, of als hij tijdens een survivaltocht in de touwen hing. En in ieder interview liet hij zich ontvallen dat hij eigenhandig zijn huis gebouwd had. Helemaal zelf. In zijn eentje. Superknap. Wij bewonderaars slikten het voor zoete koek. We wisten niet beter, we hadden geen idee.

Tot vorige week. Waarom hij deze openbaring deed, is nog altijd een raadsel, maar Gertjan Verbeek blijkt dus gewoon menselijk. Wij dachten dat hij na een werkdag nog een paar uurtjes ging hobbyen. Staalkabels vlechten. Of lekker balorig vrachtwagens omverduwen met Ted van der Parre. Zoiets. Maar nee, Gertjan heeft in de auto onderweg naar huis al moeite om de oogjes open te houden. Thuis gaan de sloffen aan en de beentjes omhoog. Gertjan Verbeek spant zich nog welgeteld één keer in, als hij een kopje kamillethee inschenkt en een wierookstokje aansteekt. Nog eventjes de Libelle doorlezen en ruim voor negenen kruipt Gertjan Verbeek met een kruik onder de wol.
Wat een watje!

– De foto is afkomstig van Feantastisch.nl.

VERBALE VIRUS INFECTEERT EREDIVISIETRAINERS

Anti-clichématig als Voetblah pretendeert te zijn, zouden we garen moeten spinnen bij de overmatige loslippigheid van menige Eredivisie-trainer voor de camera’s van NOS en Eredivisie Live. Ronald Koeman, Gertjan Verbeek, Marco van Basten en Frank de Boer hebben alle vier al de noodzaak gevoeld om respectievelijk een aantal spelers (Cissé, Immers en Clasie), een individu (Reijnen), het bestuur of het gehele team en plein public aan te spreken op nalatigheid in hun functioneren. En dan laten we Robert Maaskant maar even buiten beschouwing; een poging tot een serieuze analyse waarin deze één van de variabelen vertegenwoordigt, is sowieso nutteloos.

Het lijkt me sterk dat dergelijke directe, emotionele uitingen het gewenste effect sorteren. Neem het voorbeeld van Koeman: elk initiatief dat Clasie als aanvoerder vanaf nu zal nemen om zijn teamgenoten in het gareel te houden, zal overkomen als aangemeten gedrag. Een goede trainer neemt zijn aanvoerder na de wedstrijd apart, fluistert ‘m in dat het penaltylijstje de volgende keer gewoon leidend is en zorgt er zo voor dat z’n aanvoerder geen gezichtsverlies lijdt naar het team dat hij in het veld onder zijn hoede heeft.

Naast de gerede twijfel die bestaat over de uitwerking van dergelijke, mediagenieke – want in dat opzicht driftig scorend – spierballentaal, is het ook gewoon heel erg lelijk. Het komt schreeuwerig over. Daardoor verraadt het eerder onrust en onmacht dan dat het getuigt van controle en eensgezindheid. Het zou goed zijn als trainers beseffen dat openheid en eerlijkheid door de liefhebber gewaardeerd wordt, maar de spelers, het team en de club er niet bij gebaat zijn als dat doorslaat in een strijd tussen trainers om de stevigste oneliners. En dat dan ook nog niet eens jegens elkaar, maar richting hun eigen mensen nota bene. Maar wie kaatst, kan de spierbal terug verwachten.

– De man aan de schandpaal stond op ons te wachten op www.dreamstime.com

– De term spierballentaal zetten we kracht bij middels een plaatje van dé website voor ontwikkelde vrouwen: www.forum.viva.nl

ER IS MAAR ÉÉN GERTJAN VERBEEK

Dat Gertjan Verbeek een unieke persoonlijkheid is, zal niemand ontkennen. Misschien de aanhangers van het geloof ‘Ieder mens is uniek’. Maar ik zie teveel eenheidsworsten rondlopen om me tot dit geloof te bekeren. Er zijn genoeg voorbeelden van ’s mans authenticiteit. In goede en in slechte tijden. Sympathie en bewondering oogstend, dan wel verbijstering en ergernis wekkend of onbegrip en verwarring zaaiend. Hij is en blijft onder alle omstandigheden zichzelf. Zegt men dan. Nu is en blijft naar mijn bescheiden mening iedereen zichzelf onder alle omstandigheden, ook al speelt men een rol. Omdat een mens nu eenmaal altijd een keuze heeft. En omdat die keuzes vaak slecht uitvallen, lijkt het vaak alsof mensen zichzelf niet zijn. Ook, nee juist Gertjan Verbeek speelt een rol. Maar omdat hij dit doet met verve en precies weet welke rol het best bij ‘m past, blijft hij altijd en overal herkenbaar en geloofwaardig.

Zo ook in Rusland. AZ moest aldaar het Anzhi van Hiddink bekampen en natuurlijk ging daar een persconferentie aan vooraf. Dus Gertjan in de clinch met zijn favoriete tegenstander, het journaille. Dat uiteraard wilde weten of ook hij gevoelig was voor het slijk der Russische aarde. Per slot van rekening is zijn geboortegrond dezelfde als die van Tsaar Guus en De Kleine Napoleon, erkende vermogensaanwassers. Maar als volleerd bokser counterde Verbeek met de uitspraak dat alle Russen tuk zijn op geld, vooral op zwart geld. Waarmee hij nog maar eens zijn blazoen van onverschrokkenheid oppoetste. Toch konden we ook optekenen uit zijn mond dat hij best ooit in Rusland zou willen werken. Niet om het geld, maar ‘vanwege de onbegrensde mogelijkheden’.

En dat nu waag ik te betwijfelen. Niet dat hij het wil, maar of dat wel zo geschikt zou zijn voor onze Gertjan. Want zo onbegrensd als de mogelijkheden zijn, zo grenzeloos zijn de malversaties, manipulaties en intimidaties. Corruptie als tweede natuur. De VI-journalisten Iwan van Duren en Tom Knipping doen hierover een boekje open met Voetbal & Maffia. De Hiddinks en de Advocaten hebben zowel de ervaring als het soepele karakter om hiermee om te gaan. Verbeek is daar veel te rechtlijnig en onbuigzaam voor. Al zou het wel mooi zijn om hem als een horkerige Don Quichot uit het land van de windmolens te zien opboksen tegen de weinig scrupuleuze Russische cultuur. Of Gertjan als Batman die Pussy Riot uit de kerker bevrijdt. Misstanden om aan te pakken te over. Er is echter maar één Gertjan Verbeek. En dat is eigenlijk maar goed ook..

Ps. Verbeek behaalde gisteren met AZ tegen Anzhi al een moreel overwinninkje met een onverdiende, nipte nederlaag.

Gertjan die een linkse hoek uitdeelt, komt van http://www.bobsport.nl

TRAINERTREND: STRENG DOCH RECHTVAARDIG


Grote ego’s  en profvoetballers lijken in de publieke opinie synoniemen. Allemaal alpha-mannetjes zijn het. Met hun beschilderde rechteronderarmen, blonde vrouwen en poenige bolides. Vooral bezig met hun eigen loopbaan en persoonlijke voorspoed; met aanzien in plaats van omzien. Of dit beeld helemaal terecht is, valt te betwijfelen. Maar dat het geen sinecure is om een groep moderne voetballers te richten op een gemeenschappelijk doel staat buiten kijf. In 2010 lukte het no nonsense-coach Van Marwijk nog middels het adagium focus en missie. In 2012 faalde hij echter jammerlijk.

In de zomer (nou ja..) van 2012 lijkt er over de vraag ‘how to manage a group of footballplayers?’ enige consensus te ontstaan. Streng doch rechtvaardig, tot op het norse af zelfs. Schoolvoorbeeld Gertjan Verbeek liep in 2008/2009 nog te hoop tegen de Rotterdamse onwil, maar past perfect in het huidige trainersparadigma als de stugge, immer kritische vakman die niet bang is om zijn mondje te roeren. Inmiddels zijn ze in De Kuip ook om. Ronald Koeman rehabiliteerde zich op fenomenale wijze door zichzelf een vergelijkbare stuursheid aan te meten als de voorganger van zijn voorganger. En hij deed er nog een schepje bovenop: het openlijk bekrititseren van je spelers (o.a. Cabral, Vlaar, Bakkal én Guidetti).

Broerlief Erwin heeft blijkbaar eenzelfde tactiek uitgestippeld, want aankoop Rodney  Sneijder kon direct bij zijn entree in Waalwijk een sneertje tegemoetzien. Tel hierbij op erkende zuurpruim Advocaat (zie Matavz), bullebak Van Gaal (wie gaat daar het veld ruimen?) en de immer nors kijkende Frank de Boer, en de signatuur van het nieuwe trainersgilde mag duidelijk zijn. Zelfs de twinkeling in de ogen van Marco van Basten is verdwenen en heeft plaatsgemaakt voor het openlijk afvallen van collega’s. Mocht de voetbalwereld hierin de vaderlandse Eredivisie gaan volgen, dan mag braverik Pep Guardiola bij dezen beginnen te vrezen voor het vervolg van zijn trainersloopbaan.