Tagarchief: Maarten de Vos

Gijp & Van Egmond: lichtvoetige onwennigheid op het Boekenbal

WEEKEND-mazuroVan Egmond en Gijp- Uitsmijter 87293b8f500b893f4e3425d3673a6ab98d47d1fcHoe het precies is gegaan weet ik niet, maar uiteindelijk liepen Michel van Egmond en René van der Gijp toch rond op het Boekenbal met de lichtvoetige onwennigheid  van twee uitsmijters die per ongeluk op de dansvloer van de disco verzeild zijn geraakt. Vooraf lieten ze geen gelegenheid voorbijgaan om te stipuleren dat ze nog steeds geen uitnodiging hadden ontvangen. Het is alweer een tijdje geleden en ik was er ook niet over begonnen als ik niet dit opmerkelijke twitterbericht was tegengekomen. Op onderstaande video zie je Freek de Jonge nog vrolijk judassen met de bestsellerauteur en diens titularis. En Freek is toch een zelfverklaard voetballiefhebber. Nou ja, een Ajax-groupie uit het succesvolle Cruijff-tijdperk; een periode waarin menige artiest annex intellectueel tegen de wereldwijd wassende reputatie van Ajax aan schurkte. Wijlen Maarten de Vos beschreef prachtig in zijn niet uitgegeven boekje Tussen De Benen hoe aandoenlijk, maar ook onverzettelijk De Jonge probeerde aan te haken bij het niveau van het exclusieve clubje met o.a. Sjaak Swart op de Edenbaan. Dus eigenlijk met dezelfde krampachtige vasthoudendheid waarmee Freek zich met zijn boekjes aan de literaire elite probeert vast te klampen.

Let wel, ik ben een bewonderaar van Freek. Niet van al zijn werk, maar als cabaretier kent hij zijns gelijke niet. En behoren zijn teksten tot het literaire genre. Maar ik ben ook een bewonderaar van Michel van Egmond. Niet van het boek Gijp, want dat heb ik niet gelezen en ga ik ook niet doen. Me daarmee dus voegend in het goede gezelschap van Kees van Kooten. Nee, ik ben vooral een liefhebber van Van Egmonds columns, voetbalachtergrondverhalen en VI-rubriek Balverliefd. Al was het maar omdat we met IndenbanvanAbe daarin mochten figureren. Michel van Egmond is zogezegd de Maarten de Vos van deze tijd. Zo kan ik ook het voetbalinzicht en de humor van Gijp op zijn tijd appreciëren. Maar lang niet altijd, iets wat ik geruime tijd terug al mocht beschrijven. Daarom ben ik ook niet wezenlijk geïnteresseerd in het boek.

Mijn grootste teleurstelling aangaande de persoon Van der Gijp geldt zijn recente, denigrerende uitlatingen over het in mijn ogen memorabele, hartverscheurende tv-optreden van Maarten Biesheuvel tijdens de eenmalige comeback via DWDD van het legendarische boekenprogramma Hier is… Adriaan van Dis. Als min of meer ervaringsdeskundige zou toch juist hij dit op waarde moeten kunnen schatten. Hoe dan ook blijft het hoogst opmerkelijk dat, naast de schrijver, de hoofdpersoon van een boek lijfelijk present is op het Boekenbal. Alsof Theo Thijssen geflankeerd door Kees de jongen en Harry Mulisch aan de zijde van Archibald Strohalm Harry-Mulisch_240de jaarlijkse literaire ballentent betreden. Wat hadden we graag Harry Mulisch’ gezicht willen zien terwijl alle schijnwerpers, die altijd op Hem waren gericht, nu op geinige gup Gijp neer schenen. Ongetwijfeld zou Harry een meer literaire, maar daarom niet minder vileine sneer richting het fenomeen in petto hebben gehad dan onze Freek.

Maar de culturele importantie van VI-International met boegbeeld Gijp is onmiskenbaar. Na de Televizier Ring en het Boekenbal rest nu nog slechts een prominente plek in het Rijksmuseum. Uiteraard op voorspraak van onze nieuwe cultuurpaus Rudy Dil, pseudoniem Ruud Gullit.

– De twee Uitsmijters Van Egmond & Gijp haalden we van http://www.twentefans.nl/uploads/news/

– Onze grootste schrijver komt van http://img2.timeinc.net/ew/dynamic/imgs/101101

Advertenties

WIE IS DE HOLLEEDER VAN DE FOOTBALL COLLEGE TOUR?

Ware ik Twan Huys, dan luidde mijn eerste vraag: “Heeft u ooit gevoetbald?” Ook een grote mijnheer in de onderwereld spreek je met u aan. En als Willem deze vraag bevestigend en, zoals we van ‘m gewend zijn, naar waarheid zou hebben beantwoord, meteen daarbovenop: “Had u ook een neusje voor de goal?” Met als afmaker: “Zien jullie Willem al achter het leder aanhollen?” Zaal plat. IJs gebroken. Voetbalhumor. Onweerstaanbaar. Johan Derksen weet er avond aan avond televisiekijkers mee te ringeloren.

Het is jammer dat de eens zo gevreesde journalist is verworden tot de nationale afzeiksnor. In vroegere goeden doen zou hij onze Twan Huys zijn geweest van de voetbalvariant op de College Tour. Zijn nog wel gedegen onderzoeksjourno’s Van Duren & Knipping ontberen de ervaring en de persoonlijkheid voor de camera. De alternatieven zijn schaars. De Marts dedain voor het edele voetbal zet hem buitenspel. Van Gelder nemen we al jaren niet meer serieus en coming man Henry Schut is toch iets te likable. En helaas, Maarten de Vos is niet meer.

Interessanter is de vraag wie de Holleeder zou zijn van een Football College Tour. Vanzelfsprekend uitgenodigd met zuivere motieven. Maar kent De Neus zijns gelijke in de voetbalwereld? De wereld waarin nota bene het meest gelezen boek over hem gaat. Kijk, Blatter is een boef. En hij heeft de voetbalwereld in gijzeling zoals Holleeder ooit Heineken. Ook van losgeld is hij niet vies. Maar Blatter mag Holleeders criminele veters nog niet vastmaken en hier kunnen we onmogelijk ontsnappen aan het fraaie, ouderwetse beeld hier toegevoegd. Toch portretteren de media Blatter veel meer als een boef dan Holleeder. En sluit als vanzelf de heersende opinie hierbij aan. De voetbalmakelaar valt eenzelfde behandeling ten deel. Het voetbalwereldje is vergeven van schorem, geteisem en geboefte.

Maar wie van de heren (ex)-voetballers zelf komt al rolmodellerend in aanmerking voor de Football College Tour? Mario Balotelli? Vinnie Jones? Ulli van Gobbel? Het heet dat Paul Gascoigne volle zalen trekt met zijn tragikomische verhalen over zijn verslavingskruisweg. Al zitten er dan waarschijnlijk weinig toekomstige dokters in de zaal. Ook Diego mag alom zijn ellende exploiteren ter lering ende leedvermaak en ter meerdere glorie van de kijkcijfers. Maar hierin klinkt toch altijd ook nog wel mededogen, respect en bewondering door voor de ooit aanwezige klasse en geleverde prestaties. Het zijn geen criminelen, ook niet als ze ooit dat pad hebben bewandeld. En Holleeder is geen voetballer, ook al had ie misschien ooit een neusje voor de goal. Het is ‘gewoon’ een grote crimineel die op uiterst merkwaardig goede voet staat met een aanzienlijk deel van de de media en dus de heersende opinie. Daar kan Blatter nog een puntje aan zuigen.

– De prachtige leren bal met veter komt van – hoe kan het anders – museumrotterdam.nl

JACK SPIJKERMAN GEEFT AJAX GEEN GEZICHT


Ajax was de eerste voetbalclub waar de Gooise matras zich neervlijde en waar intellectueel Nederland zich aan laafde. Tv-hoofden, cabaretiers, schrijvers, zelfs politici verklaarden openlijk hun liefde voor het Ajax van Cruijff, Keizer en Swart. Het mondiale succes van de club was daar zeker niet vreemd aan. Roem  magnetiseert en erotiseert nu eenmaal en straalt toch ook ’n beetje op jou af als je er maar dicht genoeg tegenaan schurkt. Hoopten althans de Freek de Jonges, de Maarten Spanjers, de Ben Cramers. Hoe ver ze daar in gingen, wordt uiterst treffend en virtuoos beschreven door de helaas wijlen, maar onvolprezen Maarten de Vos in zijn boekje Tussen De Benen. Helaas nooit uitgegeven, maar in eigen beheer gehouden. Dat ik de trotse bezitter van een exemplaar ben, dank ik hieraan.

De optekening van de bewonderenswaardige volharding waarmee met name Freek de Jonge, gespeend van welk voetbaltalent dan ook, zich heeft opgewerkt tot gedoogpartner in het exclusieve voetbalclubje rondom De Vos en Swart, is een hoogtepunt uit het boek. Weer of geen weer, bij nacht en ontij voetbalde hun kluppie op de Jaap Edenbaan. Leeftijd en fanatisme kende geen grenzen. Aan dit alles moest ik denken toen ik jl. zaterdag Jack Spijkerman ontwaarde in de tent speciaal opgezet vanwege VVNoordwijk – Ajax. Sowieso niet moeilijk te herkennen, iemand als Jack. Maar lieve mensen, in de schemer van de tent lichtte hij op als een vuurtoren op Terschelling! Ik wist dat ie uit een rood nest kwam en dat ie ook al zelfverklaard Ajax-gek was, maar dat hij dit zó ostentatief uit zou dragen..?! Want volgens mij droeg Jack ook nog witte sokken. Of het nu de permanente blos was van verlegenheid of schaamte vanwege zijn demasqué als rooie rakker en tv-ster, of de vertrouwde kleur van een gestaag innemende persoonlijkheid, soit. Van de sportzomerzon kan het niet geweest zijn.

Maar hoewel Jack qua leeftijd zeer wel past in de eerste Ajax-groupiesgeneratie, behoorde hij destijds niet tot de inner circle. Wordt ook niet vernoemd in Maartens meesterwerkje. Is Jack een laatbloeier qua Ajax-liefde? Zou hij zich afzijdig hebben gehouden omdat hij nóg voetbaltalentarmer was dan vak- maar allesbehalve bloedbroeder Freek? Als je hem goed bekijkt, zou dat zo maar kunnen. Tegenwoordig moet Ajax het doen met Michael Boogerd, Ab Klink en Frank de Grave. En Peter Rechercheur de Vries natuurlijk. Dat Hennie Spijkerman op de bank zit, is al geen porum. Maar ene Jack Spijkerman geeft Ajax al helemaal geen gezicht.

Ps. Dat Frank de Boer Voetblah leest, is nu wel duidelijk. Om onze Allard de loef af te steken, werd niet Vermeer maar Cillisen de 1e helft tussen de palen geposteerd. Wat een zwaktebod Frank!

Jack als de man met de hamer komt van http://www.totaalboekingen.nl

IN MEMORIAM MAARTEN DE VOS

Vorige week overleed Maarten de Vos. Geruisloos. Pas ’n kleine week later kwam het in de publiciteit. Dat ook nog eens mondjesmaat. Sterker nog, er wordt vrijwel geen aandacht aan geschonken. En dat is vreemd en zeer onterecht. De jongere generatie zal het niets zeggen, maar voor sport/voetballiefhebbende en journalistiek geïnteresseerde babyboomers moet deze naam bekend, zo niet als muziek in de oren klinken.

Maarten de Vos, een typische, rebelse exponent van de zestiger jaren, is de maker van de wonderschone film Nummer 14. Waarin hij Johan Cruijff als een balletdanser portretteert en eigenlijk voor het eerst het edele voetbalspel met kunst verbindt. De Vos is ook de auteur van het memorabele voetbalboek De Ajacieden. Destijds door weekblad De Tijd betiteld als “…Misschien wel het eerste Nederlandse voetbalboek waaraan je kunt aflezen dat het niet bij de waspoeder cadeau is te geven.” Dat doet het boek niet voldoende recht. Denk ik. Want ik heb het sinds de jaren ’70 nooit meer herlezen. Toentertijd verslond ik de inside information over mijn helden als een hongerige leeuw. Niet voor niets wordt De Vos de grondlegger genoemd van het kleedkamerverhaal, het achtergrondinterview. De Ajacieden en Cruijff, Hendrik Johannes, fenomeen van al veel langer wijlen Nico Scheepmaker waren voor mij het Oude en het Nieuwe Testament en vormden tezamen de/mijn voetbalbijbel. Ofschoon ongelovig, ging het erin als Gods woord in een ouderling.

Waarom er zo weinig aandacht is voor het overlijden van iemand die door de Vermeegen’s (al zal Maarten zich vanwege diens ‘ontwikkeling’ in zijn graf omdraaien) en de Jansma’s als hun grote voorbeeld en leermeester wordt gezien, is opmerkelijk. Of toch ook weer niet, getuige dit intrigerende en gedenkwaardige verhaal van André Gieling uit 2008 alweer. Een treurig beeld ook, waardoor de minimaal aanwezige informatie en beelden op internet begrijpelijk worden. De voorvechter van onder meer het portretrecht in de sport en de eerste stand-up against old fashion football, heeft z’n eigen rechten kennelijk over z’n graf heen beschermd. Dat zijn pionierswerk heeft geleid tot onze stand up against modern football, mogen we  hem niet euvel duiden. Maar dit alles verklaart de al jarenlang heersende radiostilte rondom het fenomeen Maarten de Vos. En rondom zijn verscheiden. Een verklaring, let wel, geen excuus. En ik hoop dat hiermee een beetje te hebben rechtgezet. Moge hij verder rusten in vrede.

– De unieke, want enige internetfoto van Maarten komt van europeanastatic.eu