Tagarchief: Phillip Cocu

DE HELMONDSE HEILAND: WILLY & RENÉ

cardoso

Clubcoryfeeën, het lijkt alsof clubs er een beetje een haat-liefdeverhouding mee koesteren. Een goed paard mag dan niet altijd een goede ruiter zijn – om met Co Adriaanse te spreken – een goed paard is wel opvallend vaak een heel goede criticaster. Sjaak Swart parkeert vrolijk zijn auto voor De Toekomst om in de kantine luid kankerend te debiteren wat er allemaal aan schort bij Ajax. In Rotterdam-Zuid wordt iedere donderdag uitgekeken naar wat Willem van Hanegem in zijn AD-column nu weer met Feyenoord van plan is. Der Kaiser’ Franz Beckenbauer durft zelfs Pep Guardiola te tarten. En Johan Cruijff krijgt het zelfs voor elkaar om twee clubs in Europa naar z’n onnavolgbare pijpen te laten dansen.

Willy en René Image.aspxDan heeft PSV het toch maar getroffen. In Willy en René van de Kerkhof heeft het twee clubiconen gevonden die ook iets van het clubbeleid vinden. Of eigenlijk moeten we in enkelvoud spreken. PSV heeft in Willy en René een clubicoon gevonden die ook wat van PSV vindt. Elke maandagmorgen neemt Omroep Brabant steevast met Willy en René het afgelopen voetbalweekend door. Ik stel me zo voor dat het clubicoon net uit hun stapelbed met PSV dekbedovertrek is komen rollen om aan het ontbijt met de iPhone in het midden van de tafel gezamenlijk de wereld van verlichting te voorzien. Zelfs het vrolijke ‘goeiemorgen’ wordt in koor uitgesproken, om toch maar vooral te benadrukken dat Willy en René ALTIJD twee handen op één buik zijn.

Zo zagen De Kerkhofjes gebroederlijk aan het begin van het seizoen dat PSV wel eens de Champions League kon winnen, om via de gedeelde afkeer van spits Matavz uiteindelijk terecht te komen bij een harmonieus treuren om het gebrek aan ‘passie, bezieling, gedrevenheid en de wil om te winnen’. Het is natuurlijk ook geen makkelijk seizoen in Eindhoven waar het consequente meningen betreft. Ach, René en Willy… Ik vraag me af of er op de Herdgang iemand is die op maandagochtend met angst en beven de radio aanzet om de Rene_van_de_Kerkhof_1978cWilly_van_de_Kerkhof_1978ctweestemmige toorn van de Helmondse Heiland vervolgens uitgespeld op het bureau van Phillip Cocu neer te leggen. Zolang René en Willy eendrachtig de stem van het roemruchte PSV-verleden vertolken, hoeft Cocu zich geen zorgen te maken. Een Technisch Hart met Berry van Aerle en Willy van der Kuijlen lijkt nog ver weg.

Advertenties

Phillip Cocu, het neusje van de zalm

WEEKEND-mazuro
cocu_grootSommige voetballers hebben een neusje voor de goal.  Weer anderen voor de afgevallen bal of voor de ruimte.  En zijn er die precies ruiken welke club ze wanneer moeten hebben. Een neusje voor de juiste transfer op het juiste moment; of het nu voor geld of loopbaanplanning is. Want een voetbalcarrière mag met recht een loopbaan ten voeten uit worden genoemd. Voorzeker bij iemand als Phillip Cocu, het maneusje-van-alles. De hoop van iedere jongeling die niet de snelste is en die er niet uitziet of wil zien als Yuri Sniff’n the tears van Gelder. Die z’n neusje ophaalt voor dikdoenerij en filmsterrengedrag. Van wie de kwaliteit is geen specifiek specialisme te bezitten. En die nóg meer dan een alleskunner een alleswiller is.

Phillip John William Cocu zal hoog eindigen in een verkiezing van de meest complete, gewaardeerde en geliefde voetballer van de laatste decennia. Ook bij Barcelona, waar Pinocho zes seizoenen nagenoeg onomstreden titularis en zonder discussie de meest succeswaardevolle speler was van het contingent Hollanders dat daar in die fase is neergestreken. Van een wat leptosome, lakse linksbuiten bij AZ transformeerde hij traag doch gestaag via Vitesse – met dat vierkante Edward Sturingkapsel – naar PSV in een strijdlustige strateeg op het middenveld. Brandend vuur onder een pantser van flegma. Altijd het koppie erbij en een neusje voor doelpunten. Want regelmatig scorend, zowel met het hoofd als met de linkerpantoffel.

Barcelona, wederom Phillips Sport Vereniging en Oranje bezorgden hem naam en wereldfaam. Vooral in Frankrijk omdat hij daar het WK speelde in 1998 en zijn vrouw Karin thuisbleef, terwijl de Fransen wisten dat cocu iemand is die door zijn eega wordt bedrogen. Voetblah kent buiten de kalklijnen geen uitschuivers van deze, naar het lijkt, brave burgerborst. Wij prijzen hem niet alleen als voetballer en mens, maar hebben ook een rotsvast vertrouwen in zijn trainerschap. Rustig en bedaard, maar met alles registrerende ogen, oren en neus voor de juiste keuzes, het juiste moment, de juiste toonzetting. Op de juiste plaats en met de juiste mensen om zich heen. Aanstaande zaterdag 25 juli neemt Phillip in zijn stadion afscheid van het publiek. Maar wij niet van hem.