Tagarchief: psv

BERRY, DE MUSICAL

renevanrijswijkHet was maar een klein regeltje in de VI van afgelopen week, maar ik raakte er toch even danig van in de war. In de rubriek ‘Anno’ stond de selectie van Helmond Sport uit het seizoen 1994/1995 centraal. Ze eindigden dat seizoen op een grijze dertiende plek. Tot zover niets bijzonders. De vedette van de ploeg was wel bijzonder, want de Helmonders hadden een heuse Europees kampioen in de gelederen: Berry van Aerle. Als ‘oude’ dertiger overbodig geworden bij PSV, sloot hij zijn carrière af bij de club uit zijn geboortestad. Leuk, maar nog steeds niet iets om van je stoel te vallen.

berry van aerleHet kwam in de laatste regel. Die ene zin die het besef gaf dat de wereld nooit meer hetzelfde zou worden. Daar komt ie: “Aan het eind van dit jaar komt er zelfs een musical over cultheld Berry van Aerle.” Ik was daadwerkelijk van mijn stoel gelazerd als ik niet nog in mijn bed had gelegen en las het nog eens en nog eens. Berry, die prachtig plat Helmonds lispelende rechtsback met die lullige snor en een kapsel dat sterke gelijkenis vertoonde met een dooie marmot. De man die na zijn carrière nog een jaartje postbode was. Die zelfs nog gescout werd als scout. Die man treedt nu dus even doodleuk in de voetsporen van Moeder Teresa, Mahatma Ghandi, Evita Perón, Ramses Shaffy, André Hazes en alle andere grootheden waarover ooit een musical is geschreven. ‘Berry, de Musical’…. Ik moest het nieuws even laten indalen, sprong mijn bed uit, kleedde mij aan en besloot om maar even een ochtendwandeling te maken.

Eenmaal weer thuis besloot ik naar gerelateerde artikelen te zoeken. En verdomd! Het was echt waar. Aan het einde van dit jaar gaat de musical in première. In Helmond uiteraard. Berry vindt het ‘wel leuk’, zo zei hij in een interview. Hij hoopte dat hij zou worden uitgenodigd, maar anders zou hij gerust in de rij gaan staan voor een kaartje. Zo is Berry dan ook wel weer. ‘Straks sta ik nog in Carré,’ zei Berry, een tikje schamperend ook nog, in het interview. Ik vind persoonlijk dat we groter moeten denken. Nederland is te klein voor Berry. ‘Berry goes Broadway‘, die orde van grootte. Dan zie ik het voor me dat de makers aan Berry vragen om ‘input’ en dat Berry dan zijn schouders ophaalt en dan met dat heerlijke accent antwoordt: ‘Joa, dè wit ik nie!’

GEHANDICAPT

abrahamsDeze week wandelde ik over de Oirschotsedijk. Ik genoot van de eindeloze bomenrij, zag eekhoorntjes voor mijn voeten wegrennen. Spontaan begon ik te fluiten. Ineens stuitte ik op een groep jongeren. Hun hoofden waren verstopt in capuchons. Één van hen hield een megafoon voor zijn mond. “Boeruh! Boeruh!” schreeuwde hij naar een veld in de verte, “Gullie moet bèèter voeballe!” Daarna keek hij heel voldaan. “Wie moet er beter voetballen?” vroeg ik. Het was tijd om me ermee te bemoeien. “Ja, hunnie daar. PééEèèsVééh!” Hij wees met zijn megafoon naar het veld. In de verte zag ik iemand die op Jeffrey Bruma leek. Hij schoot op doel, maar zijn schot zeilde hoog over en kwam onze richting uit. “Maar waarom dan?” vroeg ik weer. “PSV! Dès alles wa’k hep! Wij zèn boeruh!”

Ik keek om me heen naar de statige eiken, de mooie lucht, de vogels die floten. Het voelde alsof de lente eraan kwam. Ik zag zo veel meer dan alleen mannen met een bal.

Megafoon dsc02556zf8Bruma stond intussen tien stappen van ons vandaan om zijn bal op te halen. “Gij moet puntuh pakkuh!” riep de leider weer, nu zonder megafoon. “En jullie moeten je bek houden, stelletje mongolen,” antwoordde Bruma op scherpe Rotterdamse toon. Mongolen. Personen met een chromosoompje te veel. Ik ken er een paar. Innemende mensen, verschillend van aard, maar met één overeenkomst: ze halen optimaal plezier uit een beperkte situatie. Ik keek naar de capuchons die mij omringden. De beperkte situatie zag ik, heel duidelijk zelfs, maar ze haalden er geen optimaal plezier uit. Absoluut niet. Beide partijen deden er verder het zwijgen toe, waarna Bruma met de bal en een loden last terug sjokte naar het veld.

Ik besloot verder te wandelden en mijn blik weer te richten op het bos. Hoorde een specht, zag een schuwe ree wegschieten. Jonge mannen die hun gezicht verbergen in een capuchon, geluk dat afhankelijk is van de punten van een voetbalclub, voetballers die het doel niet kunnen vinden en mensen beledigen; ik was het gelukkig snel weer kwijt. Daar word ik namelijk alleen maar down van.

– de megafoon uit betere PSV-tijden komt van imageshack.us

DE HELMONDSE HEILAND: WILLY & RENÉ

cardoso

Clubcoryfeeën, het lijkt alsof clubs er een beetje een haat-liefdeverhouding mee koesteren. Een goed paard mag dan niet altijd een goede ruiter zijn – om met Co Adriaanse te spreken – een goed paard is wel opvallend vaak een heel goede criticaster. Sjaak Swart parkeert vrolijk zijn auto voor De Toekomst om in de kantine luid kankerend te debiteren wat er allemaal aan schort bij Ajax. In Rotterdam-Zuid wordt iedere donderdag uitgekeken naar wat Willem van Hanegem in zijn AD-column nu weer met Feyenoord van plan is. Der Kaiser’ Franz Beckenbauer durft zelfs Pep Guardiola te tarten. En Johan Cruijff krijgt het zelfs voor elkaar om twee clubs in Europa naar z’n onnavolgbare pijpen te laten dansen.

Willy en René Image.aspxDan heeft PSV het toch maar getroffen. In Willy en René van de Kerkhof heeft het twee clubiconen gevonden die ook iets van het clubbeleid vinden. Of eigenlijk moeten we in enkelvoud spreken. PSV heeft in Willy en René een clubicoon gevonden die ook wat van PSV vindt. Elke maandagmorgen neemt Omroep Brabant steevast met Willy en René het afgelopen voetbalweekend door. Ik stel me zo voor dat het clubicoon net uit hun stapelbed met PSV dekbedovertrek is komen rollen om aan het ontbijt met de iPhone in het midden van de tafel gezamenlijk de wereld van verlichting te voorzien. Zelfs het vrolijke ‘goeiemorgen’ wordt in koor uitgesproken, om toch maar vooral te benadrukken dat Willy en René ALTIJD twee handen op één buik zijn.

Zo zagen De Kerkhofjes gebroederlijk aan het begin van het seizoen dat PSV wel eens de Champions League kon winnen, om via de gedeelde afkeer van spits Matavz uiteindelijk terecht te komen bij een harmonieus treuren om het gebrek aan ‘passie, bezieling, gedrevenheid en de wil om te winnen’. Het is natuurlijk ook geen makkelijk seizoen in Eindhoven waar het consequente meningen betreft. Ach, René en Willy… Ik vraag me af of er op de Herdgang iemand is die op maandagochtend met angst en beven de radio aanzet om de Rene_van_de_Kerkhof_1978cWilly_van_de_Kerkhof_1978ctweestemmige toorn van de Helmondse Heiland vervolgens uitgespeld op het bureau van Phillip Cocu neer te leggen. Zolang René en Willy eendrachtig de stem van het roemruchte PSV-verleden vertolken, hoeft Cocu zich geen zorgen te maken. Een Technisch Hart met Berry van Aerle en Willy van der Kuijlen lijkt nog ver weg.

FIETSENSTALLING (IN 4-4-2)

In Waalwijk lag Sportpark Olympia
dat ooit tot ‘fietsenstalling’ werd gedoopt.
In ’96 werd het gesloopt
en RKC heeft nu een keukenla. Back Camera

Toch dacht ik zondag aan dat fietsenrek.
De oude opoefiets van RKC
versloeg de mountainbike van PSV;
een mooi model, maar beide banden lek.

Philip Cocu, hij heeft nog veel te plakken
alvorens hij zijn biezen mag gaan pakken.

BUIGEN VOOR BRYAN RUIZ

cardoso

Bryan Ruiz gaat PSV 659,79 euro per minuut kosten. Tenminste als hij in alle wedstrijden negentig minuten zijn opwachting maakt. Voetbalorakel @Sportzeloot rekende het ons keurig voor. Gisteren werden we in Studio Voetbal al lekker gemaakt met al het moois dat Bryan Ruiz in twee jaar FC Twente te voorschijn toverde. Tweeënhalf jaar Fulham later is Ruiz geen steek opgeschoten in zijn, naar het leek, veelbelovende carrière en is het PSV dat hem als een grote vis komt bevrijden uit Engeland. Hetzelfde geldt voor Zakaria Labyad, die na een mislukt avontuur in Portugal opeens geacht wordt Vitesse het zo vurig gewenste kampioenschap te bezorgen.

574px-Bryan_Ruiz_vs_Reading_2013Collega-scribent Publieksspeler legde onlangs al haarfijn uit dat de winterse transferwindow weinig meer toegevoegde waarde kent dan ‘wat erbij’. Toch blijken de Nederlandse topclubs deze weken bereid diep in de buidel te tasten voor wat zij zien als een directe versterking. Niet alleen PSV en Vitesse, maar ook Ajax toonde zich bereidwillig om voor een fors bedrag een ‘miskoop’ aan de selectie toe te voegen. Ola John kwam toch niet, maar het is opvallend dat men zo veel geld over heeft voor huurspelers die op z’n zachtst gezegd de afgelopen seizoenen een beetje hebben stilgestaan in hun ontwikkeling.

Dat de verschillen in het Europese voetbal groter zijn geworden, is bekend. Dat Nederland op steeds jongere leeftijd z’n grootste talenten uitzwaait ook. Wranger is dat die talenten kennelijk niet langer in staat zijn om de Europese top te veroveren, maar zelfs in de subtop daaronder al verdrinken en uiteindelijk met hangende pootjes terugkeren naar Nederland. Labyad en Ruiz worden bij Vitesse en PSV teruggehaald als grote jongens die middels een huurcontract voor direct succes moeten zorgen. Of dat succes er komt valt te bezien, maar dat Nederland z’n groeibriljanten en sterren al voor hun 28ste ziet terugkeren van respectievelijk Sporting Portugal en Fulham is geen goed teken. Een miljoen euro voor zestien wedstrijden rehabiliteren in Eindhoven. Daarmee maakt PSV een wel heel diepe buiging voor Ruiz.

R.I.P. DWERGHAMSTERTJE JETRO

kalusha

Mijn cluppie PSV is ziek. De prestaties vertonen een lichte groeicurve, maar het elftal is nog altijd een woelig bacteriënbad. Voetballen kunnen de (meeste) spelers wel, het pijnpunt ligt vooral op karakterologisch vlak. Grofweg: alle spelers zijn arrogante eikels. Nee wacht, Jeroen Zoet uitgezonderd. Dat is een dotje. Maar de rest… Ik voel de walging opborrelen bij het zien van de houding, gebaartjes en uitspraken van die pikkies. Jeffrey Bruma, Adam Maher, die prima donna uit Zweden. Bah! Mijn frustratie, mijn agressie, ik wil het kwijt. Ik MOET het kwijt. Ik toog naar de Herdgang om ze eens flink de les te lezen, maar eenmaal daar bleek ik te bangschijterig. Ik heb het anders aangepakt. Ik heb een dwerghamstertje gekocht. En hem vernoemd naar de grootste kwal in PSV-shirt: Jetro.

OLYMPUS DIGITAL CAMERAIedere ochtend zeg ik tegen Jetro het hamstertje: “Goedemorgen misselijkmakend figuur, wat heb jij een kutgezicht zeg!” Daarna spuug ik richting zijn kooi en loop ik door. Na het ontbijt laat ik Jetro uit. Ongebruikelijk voor dwerghamsters, dat weet ik, maar van zo’n fenomeen als Jetro mag je toch wel iets verwachten? Hij houdt het ook best lang vol, pas na een meter of 400 zakt hij door zijn pootjes. De laatste 250 meter trek ik Jetro voort, als een piepklein bolderkarretje zonder wieltjes. Het drinktuitje in zijn kooi heb ik nét iets te hoog gehangen. Het is hilarisch hoe dat beestje staat te hannesen en probeert te springen, in de hoop op een paar druppels water. Een ernstige heupfractuur is slechts een kwestie van tijd. Op zaterdag krijgt Jetro het hamstertje een half bakje brokjes. Daar stop ik dan een paar kiezelsteentjes tussen en ga vol verwachting voor zijn kooitje zitten. Als Jetro een tand breekt – en dat gebeurt bijna altijd – lach ik hem keihard in zijn gezicht uit. De loser.

De afgelopen dagen probeer ik Jetro uit te putten. Als ik zie dat zijn oogjes dichtvallen van de slaap, begin ik Pringles kapot te crunchen vlak bij zijn oor. Of ik schreeuw liedjes van Twarres, door een megafoon. Dat laatste deed Jetro het hamstertje de das om. Vanochtend lag hij op zijn rug in zijn kooitje, gestorven op 4-wekige leeftijd. Ik ben er kapot van, maar je moet verder hè… Nu zit ik te overwegen om een cavia te kopen. Ik denk dat ik hem Ola noem.

–  Het kiekje van Jetro komt van Kattenspul.nl.

KAMPIOENENMAKERS

WEEKEND-mazuroAlle Turken heten Ali, alle mental coaches heten Troost. Lijkt het wel. Wie herinnert zich niet Ted Troost? Toch niet de kleinste jongens deden een bakkie bij Ted, die het fenomeen haptonomie een geheel nieuwe dimensie gaf. Naar verluidt tilde hij San Marco, Breukie en De Zwarte Tulp aan hun nekvel op, waarna dezen weer onbevreesd het strijdperk betraden. ted troostEr zijn zelfs mensen, waaronder Ted zelf, die beweren dat we zonder Troost nooit Europees Kampioen waren geworden. Nou, zonder Berry van Aerle ook niet, denk ik dan. En geloof maar niet dat Berry zich door Tedje liet betasten. “Flikker ’s op man, gij blèft mi oew pote van mèn af.” Iets in die trant moet Berry destijds hebben gezegd; of in elk geval hebben gedacht. En wie is er met beide benen op de grond blijven staan? Nou dan!

– Vergis u niet, dit is geen Johan Derksiaanse tirade tegen mental coaching in de (voetbal)sport. Integendeel. Er is een schromelijk gebrek aan deskundige mentale begeleiding in het topvoetbal. Laten we echter de spelers in onze Wammes Waggel-competitie eerst maar eens de elementaire beginselen van het voetbal bijbrengen. Dat zou al heel wat troost bieden. Maar zoals ieder dorp zijn idioot heeft, zo heeft elke beroepsgroep zijn charlatan –

Het lichaam liegt nooit, zo luidt de titel van Teds magnum opus. Een open deur, een joekel van een gemeenplaats. Net als ‘luister naar je lichaam’. Als ik mijn lichaam had willen afluisteren, zou zelfs de apparatuur van de NSA nog ontoereikend zijn geweest. Ted Troost geeft nu nog cursussen aan topmanagers. Hoe succesvol dat is, lezen we dagelijks in de krant. Want als iets de dooddoener ‘het lichaam liegt nooit’ logenstraft, dan is het wel de ‘waarheidsgetrouwheid’ van de doorsnee-topmanager. Of is het spraakcentrum soms geen onderdeel van het menselijk lichaam, Ted?

John Troost 0025Dezer dagen rammelt ene John Troost nadrukkelijk aan de poorten van menige betaald voetbalclub in den lande. Hem wordt zelfs stalken verweten. Het valt moeilijk te geloven, maar het schijnt geen familie te zijn. Ook John noemt zich mental, erger nog energetische coach en blijkt zich eveneens te bedienen van onorthodoxe methodes. Hij gaat zingend en dansend door de kleedkamer om de spanning weg te nemen. Op zich niks mis mee. In Afrika en Brazilië doen ze niets anders. Maar als een Hollandse kaaskop Michael Jackson gaat nadoen..

John Troosts claim of fame is het kampioenschap van Anderlecht en je hoeft tegenwoordig maar een oogje te werpen op John van den Brom om Johnny’s succesformule te herkennen. Een rentree bij les Mauves bleek kansloos en sindsdien probeert Troost 2.0 zich bij onder meer Vitesse en vooral PSV binnen te hengelen. Tiny Sanders en consorten zouden best wat mentale begeleiding kunnen gebruiken, dus er mankeert niet zoveel aan Johnny’s diagnostische vermogen. Maar met zijn ziekte/zelfinzicht is het bar slecht gesteld. Want ook hij zou bij PSV Berry weer tegen het lijf lopen. Flikker toch op man!

– het boek van Ted Troost komt van http://www.joopmolendijk.nl
– John Troost haalden we van media.vrtnieuws.net