Tagarchief: scheidsrechter

IK WIL WEER IN DISCUSSIE MET DE SCHEIDS

publieksspelerSinds ruim een jaar is het not done om nog tegen scheidsrechters en grensrechters te ageren. Eigenlijk mocht het al niet, maar tegenwoordig kun je met goed fatsoen geen scheidsrechter meer in ter discussie stellen tijdens de wedstrijd. En terecht. Meer dan ooit verdienen scheidsrechters het om te worden beschermd door de spelers. Terwijl ze er juist zijn om de spelers te beschermen. De goeden leiden onder de kwaden en dus kun je niets meer tegen een scheids zeggen. En dat is soms best moeilijk.

Sport is emotie, dat klopt. Maar wanneer je wordt benadeeld, vlieg je die persoon niet zomaar aan. Ook niet op een voetbalveld. Maar dat je iemand op een redelijke manier wilt proberen te overtuigen van een andere gedachte, is een logische en legitieme reflex. En soms heb je te accepteren dat het niet lukt. Maar je moet iemand altijd kunnen aanspreken op, in jouw ogen, foute beslissingen. Helaas is het richting scheidsrechters steeds moeilijker en dat is een slechte zaak. Afgelopen zaterdag zag ik een scheidsrechter twee keer potsierlijk, en door alle spelers op het veld geconstateerd en onderschreven, in de fout gaan. En dan moet je verhaal kunnen halen.

Want ook de scheidsrechter heeft er baat bij als hij op een constructieve manier op zijn fouten wordt gewezen. Maar hoe doe je dat? Het liefst ga je een gesprek aan met de man. Maar die reageert, waarschijnlijk uit angst, zeer defensief. Verplicht daarom de scheidsrechter om uit te leggen waarom hij fluit in bepaalde situaties. Natuurlijk moet dat geen gemeengoed worden, want dan wordt het een oeverloos gedelibereer. In sommige, delicate en discutabele situaties kan het echter een hoop kou uit de lucht halen. Dan creëer je wellicht begrip en ontstaat minder agressie. En misschien kunnen we dan naar een situatie waarin we onze onenigheid weer durven tonen. Op een acceptabele wijze uiteraard. Niets ten nadele van alle goedbedoelde oproepen en symbooluitingen, maar zou dit zou pas echt getuigen van respect voor alle betrokkenen.

– Ook gaan fluiten? Hier kun je zo’n mooi pakje kopen http://kleding.aanbodpagina.nl/carnaval-scheidsrechter-kostuum

ONZE SCHEIDS IS NIET GOED UITGERUST

maartenScheidsrechters worden these days zonder enig gevoel voor proportie langs de meetlat gelegd. Goede columns te over hierover deze week. Relativering door trainers en spelers is dus eerste vereiste, maar zeker niet de enige. Zowel in de eredivisie als bij internationale wedstrijden worden er fouten gemaakt die echt niet kunnen als je in een professionele omgeving pretendeert actief te zijn. Het zal de klagers voortdurende legitimiteit geven.

hedging_1Hier geen referee-bashing. Sterker, wie goed kijkt, ziet vooral dat scheidsrechters verbazingwekkend veel zien in relatie tot de ruimte waarin ze worden geacht spelsituaties te beoordelen. Met 1 eindverantwoordelijke en 2 secundanten op een veld van 9.000 vierkante meter (max. afmeting) in een contactsport is de voetbalscheidsrechter zwaar overvraagd ten opzichte van. collega-arbiters in bijvoorbeeld het hockey (2 man op 5.000 m2 en geen contactsport) of het basketbal (2 man op 420 m2, geen contactsport).

Wie de rust bij de scheidsrechters in andere sporten ziet, krijgt zelfs medelijden met de als een malle van de ene naar de andere kant sprintende voetbalscheidsrechter. Zeker als deze man met by far de laagste foutenmarge en de meest gelopen meters van iedereen op het veld  na afloop doorgezaagd en afgezeken wordt over die ene fout die wel gemaakt wordt. Voetbal doet op dit soort momenten vooral potsierlijk aan.

De oplossing is simpel. We stellen een tweede scheidsrechter op die met blijvende ondersteuning van twee grensrechters het spel leidt. Beiden op een helft met mogelijkheid tot overleg in geval van twijfel. Gevolg: er worden betere beslissingen genomen (minder rennen, meer rust en overzicht) en echte fouten (we blijven mensen, mensen) kunnen na onderling overleg worden gecorrigeerd. Het geeft het professionele voetbal een extra – hoognodige – randvoorwaarde die geloofwaardige uitoefening van de sport mogelijk maakt.

CL-FINALE WORDT GESTAAKT

catalaanrode20kaartMr. Voetblah nam enkele weken terug duidelijk stelling tegen de veroordeling van scheidsrechters op basis van populistische criteria als (in)correct beoordeelde buitenspelsituaties, (on)terecht toegekende strafschoppen en (un)faire heenzendingen. Hij bepleit een oordeelvelling die zich focust op consequent optreden, gezag en dienstbaarheid. Hoe nastrevenswaardig dat ook is, realistisch lijkt het allerminst. Het bewijs daarvoor wordt, onder meer, telkenmale geleverd door de aaneenschakeling van zogenaamde dubieuze en wedstrijdbepalende momenten in tv-programma’s waarin het voetbal wordt geanalyseerd.

In ieder geval ligt het scheidsrechtersvak onder een vergrootglas en ik kan me niet herinneren dat er een seizoen was waarin de prestaties van leidsmannen zó werd bekritiseerd als nu. Dat heeft (hopelijk) maar één doel: beïnvloeding van de KNVB, UEFA en uiteindelijk FIFA ter innovatie van wedstrijdleiding. De doelstelling onderschrijven we van harte, het gehanteerde middel schuurt alleen aan alle kanten; het heeft iets kinderlijks en machteloos. Blijkbaar bestaat er een soort van informeel klaagclubje van voetbalopiniemakers dat elk weekend afstemt hoe de onvrede over scheidsrechters, of wedstrijdleiding in zijn algemeenheid, het beste geuit kan worden. Gisteren was het Cruijff die in zijn wekelijkse column de Turkse arbiter van dienst in de wedstrijd ManU-Real zelfs meende te moeten afrekenen op de onbekendheid van diens persoon. Objectieve kwaliteitsbepaling is met het meewegen van dat soort factoren compleet van de baan.

Het meest verontrustend is dat het slechts blijft bij het bekritiseren van individuen (scheidsrechters) door individuen (analisten, trainers, voetballers en/of bestuursleden). Wat daarin met name steekt, is het onvermogen tot collectieve organisatie van alles wat er in de voetballerij rondloopt. Van belangengroeperingen tot medische commissies, van spelersraden tot bestuursnetwerken: iedereen is het erover eens dat de manier waarop de leiding van voetbalwedstrijden is georganiseerd niet (meer) volstaat. Gestructureerde Kassairuchtbaarheid richting de FIFA wordt daaraan echter niet gegeven. De scheidsrechter is daarmee niet alleen de dupe van het gebrek aan veranderingsbereidheid van ’s werelds voetbalbestuur, maar vangt ook meteen alle klappen van iedereen met een mening voor haar op.

Het wachten is nu op een scheidsrechter die niet van het veld loopt wegens spreekkoren, maar vanwege de onmogelijkheid een bepaalde wedstrijdsituatie te beoordelen met behulp van de huidige, beschikbare middelen. Het liefst tijdens de Champions League-finale. Het doel heiligt de middelen.

– De Collina-cartoon is afkomstig van www.so-soest.nl 
– Scheidsrechter Kassai die het niet meer weet vonden we op klitschko-brothers.com

PUNTEN ZITTEN IN DE TAS

De weekeinden van mei en begin juni staan bol van de toernooien. Clubs, lokale horeca en bedrijven, allemaal hebben ze een toernooi. Een prima gelegenheid om met vrienden en oud-teamgenoten te ballen. Helaas zijn op deze toernooien ook de mindere goden goed vertegenwoordigd. Omdat de combinatie van hun onkunde en alcohol gevaarlijk is voor lijf en leden, schat je daarom vooraf die onkunde al in. En dat is vrij eenvoudig.

Echte voetballers herkennen elkaar zodra ze het complex opkomen. Komen ze lopend of fietsend? Direct zie je het verschil tussen collega’s en niet-collega’s. Fietsend zijn er namelijk drie manieren om je tas te vervoeren. Achterop de bagagedrager onder de snelbinders. De meest logische manier, maar echte voetballers doen dit niet. Hebben ze het hengsel van hun tas over hun schouder en de tas op de bagagedrager, dan komen ze al in de buurt. Maar de echte voetballer komt met de benen wijd en de tas over het stuur gehangen aangefietst. Waarom is mij een raadsel, want het fietst zeer onhandig.

Lopen ze het complex op, dan zijn er ook drie mogelijkheden. Eigenlijk vier, maar als volwassen vent draag je een sporttas niet meer op de rug met twee armen door de hengsels. Scheidsrechters en andere niet-voetballers hebben hun tas in één hand vast aan de hengsels. Ook hier geldt dat er een tussenvariant is, waarbij de tas met het lange hengsel om de schouder hangt. Maar de echte voetballer gooit zijn tas over zijn schouder en houdt hem beet met de hand die ook aan die schouderkant zit. Op deze manier kun je je tas namelijk het makkelijkst in het tassenrek slingeren. Maar dit biedt ook de mogelijkheid om hem als een volleerd Curler door de hal te sjoelen.

Echte voetballers kennen het belang van de tas en die zie je dus ook nooit met een rolkoffer. Een rolkoffer is voor de teamkleding, scheidsrechters of reizigers op Schiphol. De echte liefhebber die wekelijks naar de club fietst, heeft niet zo’n nieuwerwets ding. Nee, die stapt van zijn fiets, haalt zijn tas van zijn stuur en gooit hem over de schouder, uiteraard kijkt hij daarbij semi-nonchalant. Niet alleen omdat het makkelijk is, maar juist om te laten zien dat hij one of the guys is. Hij weet: de punten zitten in de tas!

De Texelse tas komt van www.sl-bv.com

GRENSGEVALLETJES

In het hedendaagse voetbal is scheidsrechter zijn bij vlagen gevaarlijker dan een politiemissie in Kunduz. De verwensingen die je naar je hoofd krijgt zijn misschien nog het minst erg. Wanneer het fysiek wordt is de lol er snel vanaf. Daarom treedt de KNVB steeds feller op tegen dit soort excessen. Maar toch ontgaan scheidsrechters belangrijke zaken en schatten ze situaties verkeerd in. De heren Koenders en Luijckx kwamen er afgelopen weekend weer mee weg. Spelers misleiden elkaar om het beste uit de strijd te komen. Schijnbewegingen en schwalbes, eigenlijk horen ze allebei bij het voetbal. Daarbij misleiden ze echter ook de scheidsrechter en dat mag niet.

De scheidsrechter heeft daarom twee assistent-scheidsrechters. Vroeger ook wel bekend als grensrechter. Als je op een heel serieus niveau speelt, heb je zelfs een vierde official. Want ook in de scheidsrechterlarij worden bestuurlijke lagen toegevoegd. De vlaggenisten vormen een team met de scheidsrechter en dienen hem te ondersteunen. In het amateurvoetbal pakt een grensrechter echter ook punten voor zijn ploeg. Vlaggen terwijl het geen buitenspel is. Ze noemen het slim! Maar het is spelbederf en voetbalmatennaaierij. Want een scheidsrechter gaat af op jouw signaal. Je verstiert dus bewust het spel en wat is daar leuk aan? Vaak zijn grensrechters dezelfde types: tussen de 40 en 60 en bloedfanatiek. Alles wat ze zelf op het voetbalveld niet konden presteren, proberen ze in te halen als grensrechter. Want het biedt hen de mogelijkheid om eindelijk beslissend te zijn voor hun club.

Maar is het eigenlijk niet heel triest dat je als grensrechter zo kinderachtig doet? Want op deze manier zijn grensrechters mede de oorzaak van het onheus bejegenen van scheidsrechters. Een scheidsrechter moet kunnen afgaan op zijn grensrechter, doet hij dit niet dan krijgt hij het met die grensrechter aan de stok. Maar constant affluiten voor onterecht buitenspel leidt bij de andere partij tot onvrede. Daarom zou het goed zijn als grensrechters ook eens worden beoordeeld  en indien noodzakelijk geschorst. Want zo houden we het spel zuiver, en wie houdt er niet van de puurheid van het spel?

METEN MET TWEE STRAFMATEN

Eergisteren zat Michael van Praag bij Pauw en Witteman aan tafel. Als voorzitter van Ajax lid van de grote drie. Van vroeger, toen clubbestuurders nog fatsoenlijke mensen waren die supporters direct aanspraken en altijd netjes met elkaar bleven converseren. Als voorzitter van de KNVB pleit hij ervoor dat de straffen in het amateurvoetbal omhoog moeten. Want dan zal het afgelopen zijn met de excessen. Terwijl tegelijkertijd de discussie steeds weer oplaait of zwaarder straffen wel werkt. Daarom vraag ik me af of dit wel de oplossing is.

Profvoetballers zijn een voorbeeld voor anderen. Daarom mogen ze niet roepen dat ze op Jodenjacht gaan of dat het maar kut-Kakkerlakken zijn. Tegelijkertijd mogen ze ook niet iemand in zijn nek bijten of een scheidsrechter omver lopen. Toch worden aan deze jongens relatief mildere straffen uitgedeeld dan aan amateurspelers. Want laten we eerlijk zijn, Douglas komt met zes wedstrijden goed weg. Loop als amateurvoetballer een scheidsrechter omver en je zit langer aan de kant. Dit terwijl je seizoen minder wedstrijden bevat. De straf is dan relatief zwaarder. Daarom zou het beter zijn als de voetbalbonden eerst de strafmaat op het hoogste niveau gaan aanpassen. Want zo worden de kleintjes weer de dupe.

Daarnaast wil de bond spelers sneller levenslang schorsen. De vraag is of dit gaat werken. In de maatschappij schors je immers ook bijna nooit levenslang. Bovendien is een voetballeven nu eenmaal korter dan een mensenleven. Daarom is het instellen van een levenslange schorsing te veel van het goede. Als iemand zich op een voetbalveld misdraagt, zou gewoon het Nederlands recht moeten gelden. Dus gewoon aangifte doen en de zaak voor de rechter laten komen. Kern van het probleem zit namelijk in het feit dat deze mensen in de maatschappij gemakkelijk wegkomen met dit gedrag. Daarom geldt ook hier, slecht voorbeeld doet volgen!

FLUITEN NA(AR) JE CARRIÈRE

Afgelopen maandag was de NOS aanwezig bij de aftrap van het seizoen voor de heren scheidsrechters. Tijdens deze dag liet de nieuwe hoofdscheidsrechter Dick van Egmond een belangrijk beginsignaal horen. Spelers moeten elkaar bestrijden met fairplay en respect. De beste man heeft gelijk, maar het komt ook over als een vorm van indekken. Alsof het allemaal aan de spelers ligt dat arbiters overtredingen niet zien. Positief was de opmerking van Dick dat het inzetten van electronische hulpmiddelen er eens van moet komen. Nederland heeft zich daarom bij de FIFA aangeboden als proeftuin.

Tijdens het onderwerp kwam ook het ontbreken van Nederlandse scheidsrechters in Zuid-Afrika aan bod. Uiteraard was geen enkele scheidsrechter op dat moment zo moedig om te zeggen dat ze simpelweg niet goed genoeg zijn. Het tweede land van de voetbalwereld brengt al jaren geen topscheidsrechters meer voort. Dus werd kroonprins Pieter gevraagd hoe dit komt. Dat deze aparte vogel dezelfde trekjes vertoont als zijn slechtziende naamgenoot wisten we al. Maar onze mond ging erg ver open toen hij de namen noemde van de grote landen die Nederland hebben ingehaald. Hij noemde Italië, Spanje, Duitsland en Engeland, om daar als laatste Zwitserland aan toe te voegen! Volgens Pieter Vink is Zwitserland een groot voetballand! Nog zo’n vorm van indekken.

Wij begrijpen best dat de mannen in het groen het lastig hebben. Je bent de slechtst betaalde van het hele veld en de vijand van 22 man, inclusief publiek. Maar de grootste frustratie komt waarschijnlijk voort uit het feit dat je nooit een grote transfer naar het buitenland zult maken. Voetballers die drie keer kunnen hooghouden, pakken hun biezen, maar jij blijft je hele loopbaan in Nederland. Als je geluk hebt, fluit je een keer Europees. En dat is best vreemd aangezien de sport steeds internationaler wordt. Daarom zijn wij benieuwd wie als eerste een transfer maakt. Bas Nijhuis op zoek naar een nieuw huis in Spanje? Roelof Luinge die gaat afbouwen in Qatar? Leve de mondialiserende sport!