Tagarchief: Wij Profvoetballers

WIJ PROFVOETBALLERS #3: De uitslag

wijprofvoetballersHet lot heeft bepaald! Wij feliciteren Evert Lippens als winnaar van de derde editie van Wij Profvoetballers. Hij had, naast vele anderen, alle drie de vragen goed beantwoord. Gefeliciteerd Evert! Accent Sport in Amsterdam gaat er voor zorgen dat jij je favoriete wedstrijdshirt krijgt opgestuurd. Klik hier als je alvast wat inspiratie wilt op doen!

imagesDan de antwoorden. De schrijver die we zochten was Yuri Rose. De wedstrijd die hij beschreef, Sparta – Ajax, was één van de mooiste wedstrijden die hij in zijn carrière speelde. Zijn Franse maatje in de spits was de dekselse Eduard Duplan, tegenwoordig spelend in de Domstad. Tot slot de club waar die handige linksbuiten speelde. Joshua John tikte vorig seizoen bij het Deense FC Nordsjælland.

Hieronder vind je overigens de samenvatting van de pot die 4 jaar geleden op Het Kasteel werd gespeeld. Niet in de prijzen gevallen? Geen nood. Volgende maand maakt weer een nieuwe profvoetballer zijn schrijversdebuut op Voetblah. Wij danken Yuri voor zijn verhaal, Accent Sport voor het shirt en natuurlijk alle mensen die gereageerd hebben.

WIJ PROFVOETBALLERS #3: Kansloze missie

wijprofvoetballers
Alweer editie 3 van de rubriek Wij Profvoetballers. Wederom brengen wij een verhaal uit een van de kleedkamers uit ons betaalde voetbal. En ook deze keer dienen er drie vragen correct te worden beantwoord. Stuur je antwoorden op naar voetblah@gmail.com – want dan kun je niet afkijken – en maak kans op prijzen mensen! Prijzen!
1. Wie schreef het stuk?
2. Wie is toch die listige Fransman?
3. Waar speelde de maker van het derde doelpunt vorig 
seizoen?

KANSLOZE MISSIE

Vlak na de wedstrijd gaat mijn telefoon. Ik zie de naam Erik staan. Een grotere supporter van de club waar ik zojuist tegen heb gespeeld bestaat er niet. Wegens een vakantie kon hij, tot zijn grote spijt, de wedstrijd niet live aanschouwen.

“Hallo?”
“Kerel! En? Wat was de uitslag?”
“4-0,” antwoordde ik.
“Ik zei het toch. Kansloze missie! Wel kut voor jullie trouwens..”

Unknown-1De trainingsweek voorafgaand aan die wedstrijd was vrij hectisch. Met nog twee wedstrijden te spelen stond er voor ons  een hoop op het spel. Het degradatiespook lag op de loer en het programma was allesbehalve makkelijk. Binnen de club was het dus onrustig en de media vonden dagelijks ons trainingsveld. Ongetwijfeld had dat ook te maken met de tegenstander van die zondag. Zij konden zich nog plaatsen voor de Champions League. Wij speelden ons bij winst veilig. Mooie pot dus.

Ik weet nog goed dat de trainer in de groep de tactiek van die wedstrijd besprak. Waar we normaal 4-3-3 speelden, wilde hij nu 4-4-2 gaan spelen. Iets meer inzakken dan normaal, met twee controlerende middenvelders en hangende flanken. De twee spitsen waren verantwoordelijk voor de twee centrale verdedigers én hun ‘6’ die belangrijk was bij de opbouw. Wanneer we de bal veroverden, zouden we lang spelen. Ik was zelf namelijk sterk in de lucht en in combinatie met de snelle en handige Franse spits kon dat weleens een dodelijke samenwerking worden.  Zeker omdat de mannen in hun centrum niet de snelsten waren.

De wedstrijd verliep zoals wij hadden gehoopt. Zij kregen de bal, wij waren dodelijk in de counter. Op slag van rust sloegen we toe. In de 41e minuut prikte de Franse spits, na een weergaloze assist van onze aanvoerder, de 1-0 binnen. Vier minuten later tekende ikzelf voor de 2-0 door attent te reageren op een rebound. Veel beter konden we de kleedkamer niet in gaan. Aldaar concludeerden we dat we hetzelfde spelletje moesten blijven spelen. Zij zouden nog meer gaan komen, waardoor de ruimtes achter hun verdediging alleen maar groter werden. Aldus geschiedde. We overleefden vrij gemakkelijk de aanvalsgolf na rust en het was eerder wachten op de 3-0 dan op de 2-1. Helemaal toen een van hun centrale verdedigers rood kreeg. Wederom was die listige Fransman hem te snel af.  De 3-0 viel uiteindelijk in 77e minuut middels een gekraakt schot van onze handige linksbuiten. Dat het in de 90e minuut zelfs nog 4-0 werd, deed er al niet meer toe. De buit was toen allang binnen.

Het duurde ongeveer 10 minuten voordat Erik doorhad hoe de vork in de steel zat. Zijn club speelde het jaar daarop in de UEFA Cup. En dat deed toch wel een beetje pijn. Helemaal omdat hij achter mij een feestende kleedkamer moest aanhoren. Want het jaar erop speelden wij nog een jaar op het hoogste niveau. En dat moest gevierd worden.

– het degradatiespook vonden we op rondomvoetbal.nl

WIJ PROFVOETBALLERS #2: De uitslag

wijprofvoetballersHet is zover! Wij verlossen jullie uit de onzekerheid en geven de geheimen prijs van de ex-profvoetballer en tevens auteur van dit verhaal, de publiekslieveling en de stiftende no. 10. De eerste twee werden al vrij snel en goed geraden, maar op de derde heeft menigeen zich stukgebeten. De juiste antwoorden:

1. Bram Marbus
2. Dennis de Nooijer
3. Nourdin Boukhari

Bram Marbus imagesDeze keer was de opgave kennelijk dermate moeilijk – en voor ons lekker makkelijk – dat slechts één iemand erin slaagde alle drie de vragen juist te beantwoorden, zoals jullie zelf kunnen checken in de reacties op de post. En zelfs deze was niet zeker van zijn zaak. Ook via onze e-mail, op Twitter en op Facebook wist niemand dennis-de-nooijer1de vragen feilloos te beantwoorden. Dus Micha, van harte gelukgewenst met deze zeer verdiende overwinning en de daarbij behorende 2 gratis kaartjes voor een thuiswedstrijd van S.P.A.R.T.A.

boukhari_sparta_01aWant dat is de club die in 2001, mede dankzij Bram Marbus, in de Eredivisie bleef. Een status die de club het komende seizoen wederom lijkt te gaan bereiken. Wij danken uiteraard ook Bram Marbus voor zijn zeer lezenswaardige bijdrage en publiceren uit eerbetoon een video waarop is te zien dat hij wel degelijk trefzeker was. Helaas hebben we geen beelden kunnen vinden van het magistrale doelpunt in kwestie, maar het spreekt vanzelf dat we De Euromast op zijn woord geloven. Tot de volgende aflevering van WIJ PROFVOETBALLERS, met dank voor jullie vele views en reacties.

WIJ PROFVOETBALLERS #2: Dikke en kromme palen

wijprofvoetballersJawel! Editie 2 van Wij Profvoetballers! Wederom brengen wij een uniek verhaal, rechtstreeks uit de één van de kleedkamers uit het profvoetbal. Dit keer een wat moeilijkere opgave. Beantwoord de volgende drie vragen via de reacties en ding mee naar de 2 gratis toegangskaartjes voor de club in kwestie:
1. Wie schreef het stuk?
2. Wie was de voormalige publiekslieveling?
3. Wie was de nummer tien met de fraaie stift?

DIKKE EN KROMME PALEN

dekrommeVanwege de resultaten en toespelingen tijdens een praatprogramma, dat hij onze bescheiden club wel zou kunnen en willen helpen, werd ergens in februari Willem van Hanegem onze nieuwe trainer. Van Hanegem stond ook in die dagen al bekend als kritisch. Ik draaide destijds, ondanks de resultaten, een aardig seizoen en was zeker van mijn plek. Toch ging ook ik  anders zo’n eerste training in. Het is toch ‘De Kromme’. Door die spanning wist ik het te presteren om tot 2 keer toe in plaats van de bal te kaatsen erbovenop te gaan staan. Koren op de molen van Willem: “Hé lange, trap je niet alle die ballen lek!?” Prima binnenkomer..

De eerste wedstrijd, RKC thuis, liet hij nog aan onze oude hoofdtrainer over. Die pot liep ik mezelf de kolere, maakte nog een goal en we verloren niet. Het bleek niet voldoende. De week erop hoorde ik, net voor ik de kleedkamer in liep, dat ik me niet hoefde te haasten. Willem deed namelijk niet aan wedstrijdbesprekingen.  Die avond bonden we NEC in De Goffert met 0-3 aan de zegekar. De week erop werd op mijn positie een voormalig publiekslieveling aangetrokken én FC Twente van het kastje naar de muur getikt. Ik hield 90 minuten de bank warm. Het kon, ook toen, snel gaan.

EuromastBinnen één week was mijn status van onomstreden naar schlemiel gedaald. Eentje die ballen lek trapte. De uitleg: “Ik kan je nu echt niet opstellen omdat anders automatisch elke bal hoog op die Euromast (ik dus) zou worden geramd”. Zoals een trainer betaamt, gaf Willem me nog hoop dat wanneer het voetbal terugkeerde, ook ik weer mocht opdraven. Maar het voetbal bleef uit en ik dus op de bank. De nacompetitie volgde. In de 4e pot viel ik weer eens in en tot een corner een minuut of 12 voor tijd, deed ik dat ook naar behoren. Uit die afgeslagen corner stiftte onze nummer 10 de bal fraai over Carlo L’Ami, waarna de bal via de lat het veld in terugkaatste. Een leeg gapend doel doemde voor mij op; deze bal kon ik niet missen. Uit mijn ooghoek zag ik Carlo opkrabbelen en ik besloot de bal wat verder de hoek in te koppen. Een zucht ging door het stadion toen de bal de paal raakte. In de kleedkamer kwam Willem naast me zitten, keek me met die grote gefronste wenkbrauwen aan en zei, met een stalen gezicht: “Dik hé, die palen hier…”

De volgende wedstrijd was het erop of eronder. Winst was een jaar langer Eredivisie, verlies betekende de biercompetitie. Na een bloedstollende 1e helft namen we 10 minuten na de rust de leiding. Ik mocht gaan warmlopen en een half uur voor tijd bracht Willem de Euromast. Met nog 20 minuten op de klok gaf onze Deense middenvelder vanaf rechts een voorzet. De bal werd licht getoucheerd. Ik anticipeerde beter dan mijn tegenstander en wist de bal met een voor mijn doen ongewoon atletische actie over de uitgekomen keeper te liften. We wonnen met 2-0, bleven in de Eredivisie en mijn status was voor even weer veranderd van schlemiel in held. En Willem? Willem heb ik na de wedstrijd niet meer gezien.

Met een lange onderbroek aan op bezoek bij twee oude dames

wijprofvoetballersJohan Koning – een voetbalnaam pur sang – was de gelukkige onder de vele goede en enkele verkeerde inzenders die de moeite namen om te reageren op onze eerste aflevering van deze rubriek. Dus mocht hij, met introducé en passend gekleed, vanuit zijn woonplaats Hengelo een paar straten oversteken richting Almelo voor de, met enige geografische vrijheid, oostelijke derby Heracles – Vitesse. Gelukkig heeft Johan ook iets met letters. Dus schreef hij voor ons, maar vooral voor u, dit mooie sfeerverslag. Omlijst met een paar fraaie plaatjes.

Sfeervol plaatje stadionGertjan Tamerus schreef een stukje voor dit belangwekkende blog, ik raadde dat hij het was en daarom zat ik afgelopen zaterdag in het Polman Stadion in Almelo. Kijken naar een duel tussen één van de meest aanvallende teams uit de Eredivisie én de ploeg die misschien wel de meest interessante spelers herbergt. Maar ook twee oude dames, vol historie. Heracles Almelo uit 1903 en Vitesse uit 1892.

Je zou de hele setting behoorlijk ouderwets kunnen noemen. Onze uitrusting: een pyjamabroek als extra onderbroek onder de gewone boks, een dubbel stel sokken aan, twee dikke truien over elkaar, muts op de kop en handschoenen om de vingers. En dan kregen we ook nog een mooie wedstrijd met een ouderwetse uitslag (3-5) voorgeschoteld.

Voor aanvangOndanks de klassieke koudheid zagen we bij vlagen een hartverwarmend schouwspel. Met een – gezien de klimatologische omstandigheden – toch ietwat verrassende hoofdrolspeler. Want in Almelo, waar ooit de Zwarte Meteoor Steve Mokone werd bejubeld, moesten de gastheren diep buigen voor een andere donkere parel, Wilfried Bony. Het steppedier uit Ivoorkust ontpopte zich tot man van de wedstrijd. Ook wel weer logisch, want hij wist dat het bijna zijn laatste kans was om naar het nog verdere en nog koudere oosten te worden getransfereerd, zodat hij met een flink aantal Russische roebels niet alleen zichzelf en zijn familie, maar een compleet dorp de rest van zijn leven in leven kan houden.

Man, man, man, wat is die man goed! (En ja, die gemiste pingel heb ik ook gezien. Was gewoon een opzetje, zodat Van Ginkel uit de corner daarna kon scoren. Bony gunt anderen ook wat.)

Heracles probeert hetAl met al was het – zeker voor de neutrale toeschouwer die we toch waren – een heerlijke clash tussen twee verschillende speelstijlen. Heracles speelde in een op papier fraaie 3-4-3, al kwamen de aanvallende intenties er deze keer in de praktijk niet helemaal uit. Dat lag voor een groot deel aan Vitesse, dat zich helemaal heeft aangepast aan haar beste man. Bony dus. Want net als de Afrikaan een pure sluipschutter is, is Vitesse een sluipschutterscollectief. De ploeg wacht rustig af tot de tegenstander een fout maakt en slaat daarna keihard toe.

Liefst acht doelpunten zagen we in het sfeervolle Polman Stadion. We hebben ons geen moment verveeld.

VlaggendragerOverigens: we begonnen dit stukje met een uiteenzetting over onze uitrusting, laten we dan eindigen met een opmerking over de kleding op het veld. Over het Heracles-shirt hoeven we niet moeilijk te doen: dat is prima-de-luxe. Ik zelf vind de uit-shirtjes van Vitesse prachtig, maar in mijn vriendenkring is er wat discussie over. Ik ben eigenlijk wel benieuwd wat de lezers van dit blog er van vinden. Lelijker dan het afschuwelijke uittenue van Barcelona kan het toch niet zijn?

WIJ PROFVOETBALLERS #1: and the winner is….

wijprofvoetballersGertjan Tamerus 7656Velen hadden het goed, maar zoals Hennie Huisman al zei: er kan er maar één de winnaar zijn…En wat voor één. Johan Koning! Van harte met je vorstelijke overwinning. Voetblah stuurt jou, met dank aan Gertjan Tamerus, naar de kraker Heracles – Vitesse op zaterdag 23 februari aanstaande in het altijd gezellige Polman stadion. Veel plezier!

Lees hier meer over de rubriek Wij Profvoetballers 

WIJ PROFVOETBALLERS #1 – De Onthulling…

wijprofvoetballers Mensen, mensen!! Velen van jullie hebben de moeite genomen te stemmen op onze anonieme profvoetballer. Daarvoor dank! Velen van jullie hadden het ook goed. Het was inderdaad Gertjan Tamerus die uit een voorzet van Marc Höcher de bal over Boy Waterman binnen kopte. De goal waarover het gaat, vinden jullie terug in het bovenstaande filmpje op exact 3 minuten.

Gertjan Tamerus 7656De winnaar van de kaarten maken wij volgende week bekend. We moeten nog even overleggen met de notaris. Inmiddels heeft de volgende anonieme profvoetballer zich overigens al gemeld. Houd ons in de gaten voor editie nummertje 2 van Wij Profvoetballers!