Tagarchief: willem van hanegem

HEIMWEE NAAR: Johan ‘Segundo’ Neeskens

Het wordt weer eens tijd voor een schaamteloos stukje voetbalnostalgie en -romantiek. Ter verpozing en ter afwisseling van het – hoe terecht vaak ook – schamperen, weeklagen en afserveren. Want hoe gaat het toch met Johan Neeskens? Het is toch een gotspe dat een van de beste middenvelders ooit schijnbaar in de vergetelheid is geraakt. Als was Johan Segundo verworden tot Johan Zero. Omdat, behalve natuurlijk Johan Orakel, Johan Afzeiksnor en Johan De Gekste, ene Johan de Cock nog vaker in het nieuws komt dan Neeskens. Zelfs de onvolprezen accounts Old School Panini en Antique Football lijken welhaast ostentatief Neeskens uit hun collectie te weren. En dat is een godvergeten schande! Totdat onlangs onze bovenste beste blogbroeder MotherSoccer zijn foto overnam van dit eveneens zeer bezienswaardige account voor liefhebbers van oude, curieuze voetbalhelden en -kapsels.

Johan Neeskens. De secondant en op gezette tijden ‘huurmoordenaar’ van De Verlosser, met wie hij een jeugdliefde deelde: het honkbal. En al voetballend hetzelfde honk bezette bij Ajax en FC Barcelona. Neeskens was al op jonge leeftijd spijkerhard en obs-mazuro-300x92meedogenloos, ook voor zichzelf. Gattuso? Nobby Stiles? Nigel de Jong? Bommel? Het waren schoothondjes vergeleken met De Nees. Zijn speelstijl zou tegenwoordig niet meer worden gepruimd door de overgeïnstrueerde arbitrage en het minimum aan incasseringsvermogen van de kleurrijk geschoeide, zorgvuldig gecoiffeerde en veelal in geniepigheid geschoolde voetbalmannetjes. Eigenlijk was en ben ik altijd meer gecharmeerd van stijlvolle, creatieve en verfijnde voetballers. Maar Neeskens is een van de weinige uitzonderingen op mijn regel. Evenals Van Hanegem, die voetballend ook wel wat meer in huis had. Omdat zij exponenten en iconen zijn van de beste voetbalperiode die Nederland ooit gekend heeft, zowel qua kwaliteit als resultaat. En dus behoren tot de beste voetballers die de wereld ooit heeft voortgebracht.

Om welke redenen dan ook wordt De Nees in eigen land niet als zodanig erkend en gefêteerd. In het buitenland wel en al zeker in Spanje, alwaar hij bij Barça destijds qua populariteit zelfs El Salvador naar de kroon stak. Ongebreidelde inzet gekoppeld aan Johan Neeskens 141200-300-442-scalebescheidenheid zijn nu eenmaal publiekstrekkers bij uitstek. En ook de Neeskens-strafschop (beelden onnavolgbaar vocaal begeleid door De Nees zelf) staat bij elke voetballiefhebber voor eeuwig op het netvlies gebrand. Met de opspattende kalk van de penaltystip als de optrekkende rook van het doeltreffende pistoolschot. Opvallend genoeg ontpopte de bescheiden Neeskens zich veel meer tot globetrotter dan ‘man van de wereld’ Cruijff. Die zich, behalve wat uitstapjes naar de VS en Mexico, veelal beperkt tot het traject Barcelona – Amsterdam v.v. Johan Segundo daarentegen vertoefde jarenlang in Amerika; woonde, werkte en trouwde in Zwitserland en was (assistent-)voetbaltrainer in zowel Nederland als in diverse andere landen en continenten. Zijn laatste klusje was bij Mamelodi Sundowns Football Club in Pretoria, Zuid-Afrika. Daar werd hij eind 2012 ontslagen na diverse malen te zijn bedreigd door de fans. Sindsdien ontbreekt vrijwel ieder spoor van De Nees.

Hoe zou het met hem gaan? Waarom heeft Johan Primero zijn voormalige, hondstrouwe secondant nooit aanbevolen voor ’t Technisch Hart? Want spelen met het hart is heel wat anders dan ernaar wijzen op je shirt of er eentje vormen met je vingers. Als er iets ontbreekt aan de moderne beroepsvoetbalspeler is het wel de inzet met hart en ziel. Ik vrees dat Johan Neeskens zich daarbij heeft neergelegd. Met eenzelfde onbewogenheid als waarmee hij tegenstanders neerlegde en neergelegd werd. Kom daar nu nog maar eens om.

Cruyff-NeeskensPs. Bij bovenstaand keiharde duel zat uw scribent hoogstpersoonlijk op de tribune van het Olympisch Stadion, waar nu – godbetert! – geschaatst wordt. Met excuses voor de nogal vreemd gemonteerde beelden en het nog vreemdere commentaar.

– de Ajacied Neeskens staat op fast.mediamatic.nl
– de beide Johannen bij Barça komen van joueurs.com

DE HELMONDSE HEILAND: WILLY & RENÉ

cardoso

Clubcoryfeeën, het lijkt alsof clubs er een beetje een haat-liefdeverhouding mee koesteren. Een goed paard mag dan niet altijd een goede ruiter zijn – om met Co Adriaanse te spreken – een goed paard is wel opvallend vaak een heel goede criticaster. Sjaak Swart parkeert vrolijk zijn auto voor De Toekomst om in de kantine luid kankerend te debiteren wat er allemaal aan schort bij Ajax. In Rotterdam-Zuid wordt iedere donderdag uitgekeken naar wat Willem van Hanegem in zijn AD-column nu weer met Feyenoord van plan is. Der Kaiser’ Franz Beckenbauer durft zelfs Pep Guardiola te tarten. En Johan Cruijff krijgt het zelfs voor elkaar om twee clubs in Europa naar z’n onnavolgbare pijpen te laten dansen.

Willy en René Image.aspxDan heeft PSV het toch maar getroffen. In Willy en René van de Kerkhof heeft het twee clubiconen gevonden die ook iets van het clubbeleid vinden. Of eigenlijk moeten we in enkelvoud spreken. PSV heeft in Willy en René een clubicoon gevonden die ook wat van PSV vindt. Elke maandagmorgen neemt Omroep Brabant steevast met Willy en René het afgelopen voetbalweekend door. Ik stel me zo voor dat het clubicoon net uit hun stapelbed met PSV dekbedovertrek is komen rollen om aan het ontbijt met de iPhone in het midden van de tafel gezamenlijk de wereld van verlichting te voorzien. Zelfs het vrolijke ‘goeiemorgen’ wordt in koor uitgesproken, om toch maar vooral te benadrukken dat Willy en René ALTIJD twee handen op één buik zijn.

Zo zagen De Kerkhofjes gebroederlijk aan het begin van het seizoen dat PSV wel eens de Champions League kon winnen, om via de gedeelde afkeer van spits Matavz uiteindelijk terecht te komen bij een harmonieus treuren om het gebrek aan ‘passie, bezieling, gedrevenheid en de wil om te winnen’. Het is natuurlijk ook geen makkelijk seizoen in Eindhoven waar het consequente meningen betreft. Ach, René en Willy… Ik vraag me af of er op de Herdgang iemand is die op maandagochtend met angst en beven de radio aanzet om de Rene_van_de_Kerkhof_1978cWilly_van_de_Kerkhof_1978ctweestemmige toorn van de Helmondse Heiland vervolgens uitgespeld op het bureau van Phillip Cocu neer te leggen. Zolang René en Willy eendrachtig de stem van het roemruchte PSV-verleden vertolken, hoeft Cocu zich geen zorgen te maken. Een Technisch Hart met Berry van Aerle en Willy van der Kuijlen lijkt nog ver weg.

IK BEN UW LITTLE WILLY

catalaan

“De naam is Willy! Aangenaam. Graag neem ik de gelegenheid te baat om mezelf aan voetbalminnend Nederland te presenteren. Dat is hard nodig, want tot nu toe blinken wij – jij voetbalsupporter en ik – niet uit in het blijk geven van wederzijdse waardering. Dat gaat mij aan het hart. Ik ben immers ook jullie koning hoor. Maar het zal van twee kanten moeten komen, want ik voorzie een stroeve relatie. Een soort haat/liefde-verhouding zoals met mijn Maxi. Dan neem ik meestal de liefde en zij de haat voor haar rekening. Op die manier. Dat is ook waardering.

album_large_1434460Het lijkt me de basis voor een goed huwelijk. Met Maxi, maar ook met jullie. Gezellig. Voor vol zullen jullie mij immers  toch nooit aanzien. Nou ja, figuurlijk dan. Hoewel de RVD anders van mij verlangt, koester ik de gewoonte er geen doekjes om te winden. Het liefst leg ik alles direct open en bloot op tafel. Dus hier komt ie. Ik houd zielsveel van jullie voetbalpersonages. Oprecht. Masculien, maar toch een beetje verwijfd, hersencapaciteit ondergeschikt aan status, mediageiler dan mediageniek, chillend in een ijzeren ros/koets en een zwak voor de blonde vrouw. De gelijkenis is evident.

Erkenning, ik zal er niet om zeuren. Maar mag ik wel even meegeven dat ik in de schaats- en hockeywereld op handen word gedragen? Zelfs de zwemmers lopen met me weg. Of is dat een slecht voorbeeld? Zeg me wat jullie van me willen. Mijn kinderen niet mee de tribune opnemen? Maxi een keer samen met Yolanthe naar dezelfde schoonheidsspecialist sturen? Een diadeem in mijn haar? Zeg het maar! Na Willy van der Kuijlen, Willy Janssen, Willie Overtoom, Willy Dullens, Willy Brokamp, Willy van Bommel, Willy Lippens, Willy van Hanegem, Willy Kieft, Willy Suurbier, allemaal legendarische voetbalWillies, kan deze Willy er toch nog wel bij? Kom aan! Noem me WILLY!

– Ik mocht samen met Clarence op de foto; via www.volkskrant.nl 

WIJ PROFVOETBALLERS #2: Dikke en kromme palen

wijprofvoetballersJawel! Editie 2 van Wij Profvoetballers! Wederom brengen wij een uniek verhaal, rechtstreeks uit de één van de kleedkamers uit het profvoetbal. Dit keer een wat moeilijkere opgave. Beantwoord de volgende drie vragen via de reacties en ding mee naar de 2 gratis toegangskaartjes voor de club in kwestie:
1. Wie schreef het stuk?
2. Wie was de voormalige publiekslieveling?
3. Wie was de nummer tien met de fraaie stift?

DIKKE EN KROMME PALEN

dekrommeVanwege de resultaten en toespelingen tijdens een praatprogramma, dat hij onze bescheiden club wel zou kunnen en willen helpen, werd ergens in februari Willem van Hanegem onze nieuwe trainer. Van Hanegem stond ook in die dagen al bekend als kritisch. Ik draaide destijds, ondanks de resultaten, een aardig seizoen en was zeker van mijn plek. Toch ging ook ik  anders zo’n eerste training in. Het is toch ‘De Kromme’. Door die spanning wist ik het te presteren om tot 2 keer toe in plaats van de bal te kaatsen erbovenop te gaan staan. Koren op de molen van Willem: “Hé lange, trap je niet alle die ballen lek!?” Prima binnenkomer..

De eerste wedstrijd, RKC thuis, liet hij nog aan onze oude hoofdtrainer over. Die pot liep ik mezelf de kolere, maakte nog een goal en we verloren niet. Het bleek niet voldoende. De week erop hoorde ik, net voor ik de kleedkamer in liep, dat ik me niet hoefde te haasten. Willem deed namelijk niet aan wedstrijdbesprekingen.  Die avond bonden we NEC in De Goffert met 0-3 aan de zegekar. De week erop werd op mijn positie een voormalig publiekslieveling aangetrokken én FC Twente van het kastje naar de muur getikt. Ik hield 90 minuten de bank warm. Het kon, ook toen, snel gaan.

EuromastBinnen één week was mijn status van onomstreden naar schlemiel gedaald. Eentje die ballen lek trapte. De uitleg: “Ik kan je nu echt niet opstellen omdat anders automatisch elke bal hoog op die Euromast (ik dus) zou worden geramd”. Zoals een trainer betaamt, gaf Willem me nog hoop dat wanneer het voetbal terugkeerde, ook ik weer mocht opdraven. Maar het voetbal bleef uit en ik dus op de bank. De nacompetitie volgde. In de 4e pot viel ik weer eens in en tot een corner een minuut of 12 voor tijd, deed ik dat ook naar behoren. Uit die afgeslagen corner stiftte onze nummer 10 de bal fraai over Carlo L’Ami, waarna de bal via de lat het veld in terugkaatste. Een leeg gapend doel doemde voor mij op; deze bal kon ik niet missen. Uit mijn ooghoek zag ik Carlo opkrabbelen en ik besloot de bal wat verder de hoek in te koppen. Een zucht ging door het stadion toen de bal de paal raakte. In de kleedkamer kwam Willem naast me zitten, keek me met die grote gefronste wenkbrauwen aan en zei, met een stalen gezicht: “Dik hé, die palen hier…”

De volgende wedstrijd was het erop of eronder. Winst was een jaar langer Eredivisie, verlies betekende de biercompetitie. Na een bloedstollende 1e helft namen we 10 minuten na de rust de leiding. Ik mocht gaan warmlopen en een half uur voor tijd bracht Willem de Euromast. Met nog 20 minuten op de klok gaf onze Deense middenvelder vanaf rechts een voorzet. De bal werd licht getoucheerd. Ik anticipeerde beter dan mijn tegenstander en wist de bal met een voor mijn doen ongewoon atletische actie over de uitgekomen keeper te liften. We wonnen met 2-0, bleven in de Eredivisie en mijn status was voor even weer veranderd van schlemiel in held. En Willem? Willem heb ik na de wedstrijd niet meer gezien.

#INDENBANVANABE – laatste update –

Nog minder dan ’n week en het wordt onderhand tijd ook! Want zoals u waarschijnlijk al tot in den treure en misschien zelfs vervelens toe heeft ervaren, wij zijn al maandenlang #indenbanvanabe. Dat het zó lang moest duren, kwam vooral door de productie- en levertijd van de tenues waarin de bloggers en de journo’s worden gestoken. Gul en genereus geschonken door COPA Football dat in de persoon van Stephan Dekker een fantastische medewerker heeft die dit fraaie staaltje vakwerk naar ons toe heeft gecommuniceerd en gecoördineerd. Het lange wachten heeft dan ook tot een schitterend resultaat geleid. Waarvan u hier alvast een digitale proeve ziet en dat u komende vrijdagmiddag in en voor het echie kunt bewonderen.


We hadden al een affiche waarbij links én rechts hun vingers bij af zullen likken. Nu zijn daar ook nog twee onvervalste voetbaliconen, Willem van Hanegem en John(ny) Rep, bij gekomen! De Kromme als td van het Royal Dutch Press-team – waarvan u overigens geen pressing hoeft te verwachten – en  Goudhaantje dat diezelfde functie bekleedt bij het blitse blogbroedersteam. Door Abe himself voorgedragen en het kon John meteen behagen. Iets dat sowieso het unieke en hartverwarmende is van dit initiatief: iedereen is meteen enthousiast om eraan mee te werken. Volstrekt belangeloos. Of het nu de keihard werkende organisatoren van Kentudezenog, Gogme United, De Roodbroeken, COPA Football, Stichting Haarlem en Voetblah zijn; of de journo’s, de bloggers, Jan Keizer met grensrechters, Sierd de Vos, Kraay jr., Abe zelf of voornoemde voetbaliconen: eenieder zegt zonder aarzelen zijn medewerking toe en dat stemt ons tot grote vreugde en voldoening. Nu al.

En dan moet het nog beginnen! We hebben nu ook een voetbalkwisje tussen het wedstrijdje en de talkshow in. En we komen met de collectebus langs. Want u krijgt alles gratis voorgeschoteld. Daarbij ook nog een exemplaar van de speciale Abe-editie van De Roodbroek in de handen gedrukt. Dat moet u toch vrijgevig stemmen ten einde onze kosten te dekken en daar bovenop en vooral de Movember-beweging te ondersteunen. U krijgt er zóveel voor terug! Kijk, een wedstrijdje van niks, dat krijgt u elke week voor de/te  kiezen in de Eredivisie; maar dan niet vóór niks. Bij ons wel! Het biedt u bovendien de unieke kans om al die eigenwijze, betweterige bloggers en journalisten te zien stuntelen. Is er een beter (leed)vermaak te bedenken?!


U bent getuige van de trainersstrijd tussen de spring-in-het-veld Hanssie Hanssie en diens tegenpool qua rust, beharing en ervaring: onze hoofdpersoon Abe. Het t(itanen)d(duel) tussen Van Hanegem en Rep, ooit tezamen totaalvoetballend furore makend. U kunt zich laven dan wel lekker ouderwets ergeren aan de hilarische dan wel tranentrekkende trouvailles van commentator Sierd de Vos. U ziet de levende legende Jan Keizer als vanouds parmantig paraderen en arbitreren.

Maar toch. Ikzelf kijk het meeste uit naar de talkshow. Want toen ik Abe onlangs voor de eerste keer mocht ontmoeten, wist ik het nog niet. Dat hij eigenlijk Arberth (sic!) heet, bedoel ik. Daarmee de telefoon ‘aanneemt’ en door zijn vrouw ook zo wordt aangesproken. Dat nu intrigeert mij mateloos. En daar ga ik hem naar vragen als de Struise broertjes mij daartoe in de gelegenheid stellen. Dat iemand die met de naam Arberth is opgescheept, zich Abe gaat noemen, dát begrijp ik ten volle. De moeder aller voetbalnamen, meer nog dan Johan. En probeer maar eens met een vol stadion Arberth te scanderen. Da’s nuchter al tongverstuikend. Toch, er is maar één Abe. Met die kuif. Daar  is geen snor tegen gewassen. Iets in die trant moet ‘m hebben bewogen om na zijn voetbalcarrière de naam Abe weer af te zweren  Maar terug naar Arberth.. Uniek, zeker. Ik ken verder niemand die zo heet. Toch, het is mij een raadsel. Nog zeven nachtjes slapen, dan wordt hopelijk Mazuro’s mysterie ontrafeld. Tot dan.

DE BESTE STUURLUI BEKRITISEER JE NIET

Allard geniet van een welverdiende vakantie, daarom vandaag een een bespiegeling van twee publieke figuren door de publieksspeler.

‘Moeten we dat serieus nemen? Ik niet, ik neem het zeker niet serieus’ aldus Wesley Sneijder deze week. In eerste instantie denk je dat het gaat over de interviewkwaliteiten van zijn vrouw. Of over de oranje mafkezen op de tribune tijdens oefenpotjes tegen Bulgarije of Slowakije. Maar nee, Wesley gaf antwoord op een vraag over de opmerking dat Willem van Hanegem hem niet in de basis zou zetten. Onze nummer 10 was boos. En dat mag. Sterker nog, er is niemand zo mooi en verongelijkt boos kijkt als Wes. Maar opvallend was het wel.

Willem van Hanegem en Johan Cruijff zijn de twee beste strategen die Nederland ooit op het voetbalveld heeft gezet. De één is door zijn cynisme en tongval het grote boegbeeld van Feyenoord. De ander door zijn flair en gepaste arrogantie van Ajax. Ze schuwen het allebei niet om hun macht in de media te gebruiken door hun mening te ventileren. De Kromme in zijn AD, El Salvador via de pen van Jaap de Groot in de Telegraaf. Het is interessant om te lezen wat deze mannen vinden. Hoewel het af en toe wel lijkt of ze een liter azijn drinken voordat ze een stukje dicteren.

De beste stuurlui staan aan wal. De twee sparen niemand indien zij menen dat dit in het belang van hun club is. Ze kunnen de boel op scherp zetten door te melden wat iemand eet bij de lunch. Sommige trainers en analytici reageren hierop en trekken het zich aan. Vreemd genoeg zijn er vrijwel nooit actieve spelers die op de stukjes van de mannen reageren. Het respect voor beide heren in Nederland is groot. Johan en Willem aanvallen is niet goed voor je pr als speler. Toch deed Wesley het en daar is lef voor nodig. Tegelijkertijd wordt het verschil tussen de Kromme en El Salvador duidelijk. Kritiek leveren op Willem gebeurt weinig. Maar kritiek vanuit voetballers op Johan is nog bijzonderder. Kwestie van status of macht?

Boze Wesley komt van ww.7msport.com

SCHONE SCHIJNPASSEERBEWEGINGEN: KAPPEN!! – deel 1

Op het gevaar af een Vandergijpie aan te heffen, wordt hier of all foeballers Dirk Marcellis opgevoerd als passeerbewegingspecialist. Nee, eigenlijk voert Dirk zichzelf op. Hij heeft daarbij de pech dat het voor eeuwig is vastgelegd en dat de pijnlijke realiteit hem al lang heeft ingehaald. Want als Dirk Marcellis een passeerspecialist is, dan ben ik Nick Hornby, zijns gelijke kaalslag daargelaten. Marcellis is een vleesgeworden gepasseerd station. Hoewel.. Speelt wel bij de koploper. Maar dat geheel terzijde, zou Genee zeggen. Want de voorzet voor deze post werd gegeven door ons aller Allard. Met dat fantastische filmpje van ‘Skiete Willy‘. Die onnavolgbare kapbewegingen, gevolgd door meestal onbedaarlijk harde schoten met evenzo groot gemak links én rechts: waar zie je dat nog vandaag de dag? De enige die dit enigszins benadert, Wesley Sneijder, is thans tevens een der besten.

Oussama Assaidi voorbij Lex ImmersMaar het lijkt wel alsof men is gekapt met de kale kapbeweging. Sowieso lijken schijn/passeerbewegingen sterk aan modetrends onderhevig. En dat is op zich vreemd. Want je zou toch zeggen dat het ultieme, intrinsieke doel van een schijn/passeer beweging – je dusdanig voorbij of los van je directe tegenspeler manoeuvreren teneinde een doelpoging dan wel een efficiënte voortzetting te wagen – onveranderlijk en dus van alle tijden is. Laatst zaten de coryfeeën Van Hanegem en Rep, overigens volkomen misplaatst, bij Pauw en Witteman. Om weer eens te beweren dat het voetbal, vergeleken met hun en dus ook mijn tijd, er niet per se sneller en beter op is geworden. Hoongelach viel hen ten deel en ook nu weer hoor ik het geschamper.

Mijn mening hieromtrent mocht ik hier reeds poneren. Maar afgezien daarvan is mijns inziens zeker het aantal overbodige bewegingen drastisch toegenomen. Vaak in hoog tempo uitgevoerd, dat wel, maar dat maakt ze niet minder overbodig. En leveren dus tijdverlies op. Schone schijnbewegingen. Zouden de Ronaldo‘s, de Robbens, de Elia‘s, de Assaidi‘s, de Neymars dit achterwege laten… Al stellen we het natuurlijk enorm op prijs dat tenminste zij nog wel die lantaarnpaal durven uit te dagen.

Fidel MaradonaZelfs het tiki-taka van Barça in een duizelingwekkend tempo lijkt somtijds (m)eer een doel op zich dan een middel om tijd en ruimte te creëren. Snelheid, overbeweeglijkheid die vertraagt. Ook op de kunst van de eenvoud wordt beknibbeld. Piet Keizers bewegingen waren evenzo schaars als doeltreffend. Willy van der Kuijlen kapte met bewegen zodra de schietkans zich voordeed. Johan Cruijff versnelde of ging  achter het standbeen om teneinde z’n opties te vergroten. Maradona en diens natuurlijke opvolger Messi passe(e)r(d)en nagenoeg altijd doelgericht, zelden in de breedte.

De volgende keer onder meer over de teloorgang van de ‘sleep’, de wegkwijnende lichaamsschijnbeweging en de ogenschijnlijk effectieve schijntrap. Suggesties en aanmerkingen zijn uiteraard van harte welkom.

Ps 1. Afbeelding Assaidi/Immers van Goal.com
Ps 2. Afbeelding Maradona van http://www.fhm.nl